Από τη στιγμή που το 95% των Ελλήνων δηλώνουν πιστοί,είναι κατανοητή η εκπροσώπηση των ανθρώπων της θρησκείας (και των πιστών φυσικά) στην τηλεόραση. Μπορούν να κάνουν πολλά χρήσιμα πράγματα όταν τους δίνεται το βήμα: Να μιλούν για τα θέματα της εκκλησίας, να κηρύττουν την αγάπη, να προωθούν το ποιμαντικό τους έργο, να παρουσιάζουν εκδηλώσεις τους, να αφηγηθούν ιστορίες απ’ την ιστορία της εκκλησίας και της θρησκείας, να καλούν τον κόσμο να μοιραστεί τη χριστιανική αγάπη.
Όμως στις δημοσιογραφικές εκπομπές δεν γίνεται να παρουσιάζονται σαν αλήθειες υποτιθέμενα θαύματα χωρίς αποδείξεις. Ένα ρεπορτάζ για πραγματικά γεγονότα δε γίνεται να αρχίζει και να τελειώνει με το «ήταν θέλημα Θεού». Μια απελευθέρωση στρατιωτικών κρύβει παρασκήνιο που πρέπει να ερευνηθεί απ’ τους ρεπόρτερ, κι όχι να αποδοθεί σε «θαύμα της Μεγαλόχαρης» και να πηγαίνουμε παρακάτω.
Αυτό είναι ένα ρεπορτάζ με ζωντανή σύνδεση για το πώς ένας σταυρός έδιωξε τις τσούχτρες.
Πιασάρικο θέμα, με γλαφυρή περιγραφή αυτόπτη (;) μάρτυρα, όμως το θέμα τελειώνει χωρίς να μας πουν στ’ αλήθεια τι έγινε τελικά. Φυσικά απευθύνονται σε κοινό που ξυπνά Κυριακή πολύ πρωί -άρα κοινό που προτιμά να παραμυθιαστεί με θρησκευτικές ανοησίες παρά να μάθει τα γεγονότα;- αλλά δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι δικαιολογία.
Γράφει ο Δ. Αλικάκος, στο fb του οποίου είδα το βίντεο:
«Δεν φταίει αυτός ο κύριος που προβαίνει σε αυτή την «αποκάλυψη”. Ότι δηλαδή «εκεί που έτρωγε την κακαβιά του ο Μητροπολίτης, σηκώθηκε και ευλόγησε με το χεράκι του τις τσούχτρες κάνοντας το σημείο του σταυρού και μετά μού πρότειναν από το Άγιο Όρος να ρίξουμε και έναν σταυρό στη θάλασσα και μετά από δυο μέρες οι τσούχτρες εξαφανίστηκαν. Θαύμα!”.
Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει.
Φταίνε, ως συνήθως, αυτοί που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, που αντί να ζητήσουν την συνδρομή των επιστημόνων για να εξηγήσουν ένα φυσικό φαινόμενο, καταφεύγουν στα «πιστεύω” του καθενός. Σε δοξασίες, προλήψεις και δεισιδαιμονίες των απλών πιστών.
Αυτό είναι το χειρότερο είδος δημοσιογραφίας. Το απόλυτο σκοτάδι.»
