ΕΡΕΥΝΕΣ

«Τελευταία Έξοδος»: Τα πιο περίεργα αίτια θανάτου της ανθρωπότητας σε αριθμούς

Published

13 years ago

25/11/2012

Υπάρχουν περισσότεροι από 3.000 τρόποι να πεθάνει κανείς, σύμφωνα με τα πιστοποιητικά θανάτου. Εκτός από τους πιο συνηθισμένους όμως, υπάρχουν και κάποιοι που πραγματικά μας εκπλήσσουν! Το Cosmo.gr μελέτησε το βιβλίο «Τελευταία Έξοδος, μια εγκυκλοπαίδεια του θανάτου» και παρουσιάζει σε νούμερα τα πιο περίεργα αίτια θανάτων που έχουν καταγραφεί ποτέ.

«Final Exits, an encyclopedia of how we die» του Michael Largo. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία που σχετίζονται με το θάνατο.

Ο αμερικανός συγγραφέας πέρασε πάνω από 10 χρόνια συλλέγοντας πληροφορίες και στατιστικά στοιχεία σχετικά με διάφορους τρόπους με τους οποίους έχουν πεθάνει κατά καιρούς άνθρωποι. Εμείς στεκόμαστε σε όσους μας εντυπωσίασαν… μέχρι θανάτου.

– 1500 θάνατοι από καρκίνο των πνευμόνων αποδίδονται ευθέως στα δημοφιλή σε όλους αντικολλητικά τηγάνια, των οποίων η επικάλυψη από αλουμίνιο είναι κατεστραμμένη ή γδαρμένη.

– Παρόλο που οι ανισόπεδες διαβάσεις προστατεύονται από ειδικούς φράκτες αξίας 100 εκατομμυρίων δολαρίων, κάθε χρόνο σκοτώνονται 17 άτομα από αντικείμενα που έπεσαν από ψηλά στο αυτοκίνητό τους.

– 17.903 άνθρωποι έχουν πεθάνει από οδοντογλυφίδες από το 1900.

Για του λόγου του αληθές:

Ο Αμερικανός συγγραφέας Sherwood Anderson εξομολογήθηκε ότι έγραφε καλύτερα όταν έπινε αλκοόλ. Το 1941, ενώ βρισκόταν σε ένα πάρτι ήπιε πολύ. Από μπροστά του περνούσαν οι δίσκοι με τα ορεκτικά και εκείνος, ενώ συνομιλούσε με κάποιον, άπλωσε το χέρι του και πήρε ένα λουκάνικο Φρανκφούρτης που ήταν περασμένο σε μια οδοντογλυφίδα. Χωρίς να το καλοσκεφτεί, το έβαλε στο στόμα του και το κατάπιε. Αρχικά δεν κατάλαβε τίποτα. Μια εβδομάδα αργότερα, ενώ ταξίδευε με ένα υπερωκεάνιο, πέθανε από περιτονίτιδα- η οδοντογλυφίδα που είχε καταπιεί προκάλεσε αυτή τη φλεγμονή στο στομάχι του.

– Κάθε χρόνο, 3.761 άνθρωποι πεθαίνουν ενώ είναι απασχολημένοι με αυτοερωτικές δραστηριότητες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αυτοερωτική ασφυξία που θεωρείται ότι αυξάνει την ερωτική ικανοποίηση, ενώ επιτυγχάνεται με απαγχονισμό, στραγγαλισμό ή πνιγμό.

– Από το 1850, 6.613 άνθρωποι πέθαναν μετά από χρήση «ισπανικής μύγας», η οποία εδώ και αιώνες κατέχει την πρώτη θέση στις προτιμήσεις όσων αναζητούν τρόπους για να αυξήσουν τη σεξουαλική αντοχή τους. Πρόκειται για μια ουσία που εξάγεται από τοξικό σκαθάρι, που περιέχει δηλητήριο. Αν επαλειφθεί στο δέρμα ή τα γεννητικά όργανα περισσότερο από όσο πρέπει μπορεί να προκαλέσει το θάνατο.

– Από το 1986, 3.113 άνθρωποι παγιδεύτηκαν και βρήκαν τραγικό θάνατο από γκαραζόπορτες και ηλεκτρικές καγκελόπορτες.

Είκοσι πέντε άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από αλκοολική βουλιμία, η οποία ορίζεται ως η επιθυμία κατανάλωσης περισσότερων από πέντε ποτών για τους άντρες και περισσότερων από τεσσάρων για τις γυναίκες.

– Έξι άνθρωποι πεθαίνουν ετησίως από κεραυνούς κατά τη διάρκεια τουρνουά γκόλφ.

– 6.530 άνθρωποι εισάγονται στο νοσοκομείο και 500 πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας της δηλητηρίασής τους από υδράργυρο.

– Από το 1958 έχουν αναφερθεί 415 θάνατοι που οφείλονται στην αλλεργία στο σπέρμα.

– Από το 1970, 34.831 θάνατοι έχουν αποδοθεί στους δυνατούς ήχους.

– Στο Empire State Building έχουν σκοτωθεί συνολικά 2.110 άνθρωποι.

– Το 2003, 120.000 άνθρωποι πέθαναν απροσδόκητα εξαιτίας ιατρικών λαθών.

– 5.988 θεατές έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια αγώνων από το 1900.

– Πενήντα επτά παιδιά έχουν στραγγαλιστεί στα δίκτυα του καλαθιού μπάσκετ από το 1990.

– Το 1999 αναφέρθηκαν 4.657 θάνατοι που οφείλονται σε ασθένειες που μεταδόθηκαν ή προκλήθηκαν από κατσαρίδες.

– Από το 1965 5.901 ενήλικες και παιδιά έχουν πεθάνει εγκλωβισμένοι σε πορτ παγκάζ αυτοκινήτων.

– Κάθε χρόνο, 1900 περίπου άνθρωποι (οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι παιδιά) πεθαίνουν από αλλεργικές αντιδράσεις στα τσιμπήματα των μεδουσών.

– 1.134 άνθρωποι σκοτώνονται κάθε χρόνο χρησιμοποιώντας πατίνια. Περίπου το 90% των θανάτων θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν οι χρήστες φορούσαν κράνος.

– Το 2004 διεπράχθησαν 3.890 ανθρωποκτονίες που είχαν ως κίνητρο την ερωτομανία, την παρακολούθηση και την παθολογική αγάπη.

Ένα παράδειγμα ερωτικής αυταπάτης

Η Μargaret Mary Ray παρακολουθούσε επί δέκα χρόνια τον κωμικό και παρουσιαστή του Late Night Show David Letterman. H Ray πίστευε πως εκείνη και ο David ήταν αδερφές ψυχές. Το 1988 έκλεψε την Porsche του, κατασκόπευε το σπίτι του στο Κονέκτικατ με κιάλια και συνελήφθη περισσότερες από 12 φορές επειδή τον παρακολουθούσε. Το 1998, σε ηλικία 46 ετών αυτοκτόνησε γονατίζοντας μπροστά από ένα τρένο εν ώρα κινήσεως.

– Πάνω από 1.400 άνθρωποι σκοτώνονται κάθε χρόνο από τα μπάζα που πέφτουν -στους δρόμους.

– Από το 1965, 8.981 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από οδοκαθαριστικά οχήματα.

– 9.334 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από το 1965 από πτώσεις σε βόθρους ή αποχετεύσεις.

– Εικοσι τέσσερις άνθρωποι πέθαναν εξαιτίας των αναθυμιάσεων του ποπκόρν το 2003. Οι εργαζόμενοι στις εταιρίες παρασκευής ποπκόρν αλλά και όσοι παρασκευάζουν ποπκόρν στους φούρνους μικροκυμάτων μολύνονται από μια σπάνια ασθένεια των πνευμόνων η οποία προκαλείται από ένα από τα συστατικά που χρησιμοποιούνται ως ενισχυτικά γεύσης.

– Από το 2001, 981 παιδιά έχουν σκοτωθεί αγοράζοντας παγωτό.

– 18.983 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από το 1977 εξαιτίας των παπουτσιών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα

Το 1999 μια 24χρονη γυναίκα βρέθηκε νεκρή στο αυτοκίνητό της. Είχε υποστεί κάταγμα κρανίου όταν σκουντούφλησε με τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της. Ντροπιασμένη, ζήτησε από τη φίλη της να πάει μόνη στο πάρτυ. Όλοι νόμιζαν ότι έμεινε στο αυτοκίνητο για να καθαρίσει τα ρούχα της όμως εκείνη πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία.

– Το χασμουρητό την ώρα της οδήγησης το 2004 προκάλεσε 1.400 θανάτους.

* To βιβλίο αυτό βραβεύτηκε το 2006 με το Bram Stoker non- fiction award, ενώ περιλαμβάνει μελέτες έως το 2005.

Πηγή: cosmo.gr

ΕΡΕΥΝΕΣ

4 στα 4 η ΝΔ στις Σέρρες με ποσοστό ευστοχίας ΟΠΕΚΕΠΕ 100%

Published

3 minutes ago

02/04/2026

ΠΑΡΓΑ

Αν το ρουσφέτι ήταν άθλημα, θα μιλούσαμε για την απόλυτη επίδοση. Χωρίς χαμένες βολές, χωρίς αστοχίες. Και στις Σέρρες η ΝΔ κατάφερε να πιάσει το 100% ευστοχίας.

Γιατί άλλο η γνωστή ελληνική πατέντα του «να βολευτούμε», κι άλλο αυτό που προκύπτει τώρα. Εδώ δεν έχουμε διάσπαρτες ιστορίες ή μεμονωμένες περιπτώσεις. Έχουμε κανονικό “καρέ”.

Τέσσερις έδρες για τη ΝΔ στον νομό, τέσσερις βουλευτές και – σύμφωνα με τις δικογραφίες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ – τέσσερις παρουσίες. Ο Κώστας Καραμανλής, η Φωτεινή Αραμπατζή και ο Θεόφιλος Λεονταρίδης στη νεότερη υπόθεση. Ο Τάσος Χατζηβασιλείου στην προηγούμενη, που του στοίχισε τότε και τη θέση στην κυβέρνηση.

Τέσσερις στους τέσσερις. Ποσοστό που δεν το λες απλώς υψηλό, το λες απόλυτο. Και όταν το «απόλυτο» αφορά μια υπόθεση σαν αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε η κουβέντα αλλάζει επίπεδο.

Γιατί εκεί που τελειώνουν οι δικαιολογίες, αρχίζουν τα ερωτήματα. Όχι μόνο για πρόσωπα, αλλά για ολόκληρο τον τρόπο που στήνεται και αναπαράγεται μια πολιτική πραγματικότητα.

Και τελικά, ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι το 4 στα 4.

Είναι ότι, κάπου εκεί έξω, μοιάζει σε κάποιους και απολύτως φυσιολογικό. Τόσο φυσιολογικό που κάποιους τους ξαναψηφίζουν και τους επανεκλέγουν πανηγυρικά.

Πηγή

ΕΡΕΥΝΕΣ

«Κράτα τους φτωχούς»: Η κυνική στρατηγική του Αριστοτέλη

Published

3 days ago

30/03/2026

ΠΑΡΓΑ

Η φτώχεια ως εργαλείο τυραννίας: Η ανάλυση του Αριστοτέλη

Στα Πολιτικά του, ο Αριστοτέλης αποκαλύπτει μια κυνική αλλά διαχρονική αλήθεια: ο τύραννος κρατάει το λαό φτωχό όχι από αμέλεια, αλλά σκόπιμα, για να τον εμποδίσει να επαναστατήσει. Αυτή η τακτική, που περιγράφεται στο Βιβλίο Ε, Κεφάλαιο 11, δείχνει πώς η οικονομική εξαθλίωση γίνεται όπλο ελέγχου, απορροφώντας τον χρόνο και τους πόρους των φτωχών.

Η στρατηγική του τυράννου

Ο Αριστοτέλης γράφει ξεκάθαρα: «Συμφέρει τον τύραννο να κρατάει τους υπηκόους του φτωχούς, ώστε να μην μπορούν να αγοράσουν όπλα για την προστασία τους και να είναι τόσο απασχολημένοι με τις καθημερινές τους εργασίες ώστε να μην έχουν χρόνο για συνωμοσίες».

Αυτή η φτώχεια λειτουργεί ως αλυσίδα:

Αποτροπή οπλισμού: Χωρίς χρήματα, ο λαός δεν αγοράζει όπλα ή εξοπλίζεται, μένοντας ευάλωτος.
Καθημερινή εξάντληση: Η επιβίωση καταναλώνει όλο τον χρόνο — δουλειά, φόροι, μεγάλες δημόσιες εργασίες (π.χ. πυραμίδες, τείχη) — αφήνοντας μηδέν περιθώριο για πολιτική οργάνωση.
Ψυχολογική ταπείνωση: Οι φτωχοί γίνονται «εξευτελισμένοι», παθητικοί, δέχονται την εξουσία σαν δούλοι.

Ο τύραννος μιμείται και τα δύο άκρα: ολιγαρχία (πλούτος για λίγους) και δημοκρατία (λαϊκή βάση), ελκύοντας φτωχούς ως «προστάτης» εναντίον πλουσίων, ενώ τους κρατάει εξαθλιωμένους.

Φτώχεια ως πηγή αστάθειας και ελέγχου

Ο Αριστοτέλης συνδέει τη φτώχεια με φθορά πολιτειών: «Η φτώχεια είναι η μητέρα της επανάστασης και του εγκλήματος». Οι φτωχοί γίνονται είτε υπερβολικά φιλόδοξοι (επιβάλλουν άκρατη δημοκρατία για πλουτισμό) είτε παθητικοί (δέχονται τυραννία).

Χωρίς μεσαία τάξη, το σύστημα πολώνεται και καταρρέει σε χάος ή δουλοκρατία (ochlocracy). Ο τύραννος το εκμεταλλεύεται: αυξάνει φόρους, επιβάλλει βαριά έργα, αποδυναμώνει την οικονομία — όχι από ασέβεια, αλλά για σταθερότητα της εξουσίας του.

Διαχρονική επικαιρότητα

Αυτή η ιδέα ξεπερνά την αρχαιότητα. Σήμερα, σε αυταρχικά καθεστώτα, βλέπουμε παρόμοιες τακτικές: υπερφορολόγηση, εξάρτηση από επιδόματα, μαζικά έργα που εξαντλούν. Στην Ελλάδα, θυμίζει συζητήσεις για νεοφιλελευθερισμό και φτώχεια ως «έλεγχο».

Ο Αριστοτέλης προειδοποιεί: η φτώχεια δεν είναι τυχαία — είναι στρατηγική. Η λύση; Ισορροπημένη πολυτέλεια με μεσαία τάξη και ισχυρή νομοθεσία.

ΕΡΕΥΝΕΣ

Απ’ τα φαράγγια του Σουλίου στα βράχια της Πάργας: Η διαδρομή των αδούλωτων πολεμιστών

Published

1 week ago

24/03/2026

ΠΑΡΓΑ

Στα βουνά της Ηπείρου το Σούλι και στην άκρη του Ιονίου η Πάργα μοιάζουν σήμερα δύο ξεχωριστοί κόσμοι· όμως η ιστορία τους είναι δεμένη όσο λίγες. Οι Σουλιώτες, οι θρυλικοί ορεσίβιοι πολεμιστές, και η παραθαλάσσια Πάργα, με το Ενετικό της κάστρο, συμμάχησαν για δεκαετίες απέναντι στην εξουσία του Αλή πασά και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γράφοντας μαζί μερικές από τις πιο δραματικές σελίδες της προεπαναστατικής Ελλάδας.

Οι Σουλιώτες αποτελούσαν μια ιδιαίτερη κοινότητα ορθόδοξων χριστιανικών γενών, οργανωμένη σε φάρες και σε μια ιδιότυπη «συμπολιτεία» χωριών γύρω από το ορεινό Σούλι της Θεσπρωτίας. Ζούσαν σε δύσβατες πλαγιές, με φτωχό έδαφος και σκληρές συνθήκες, όμως κατάφεραν να διατηρήσουν σχετική αυτονομία μέσα στην Τουρκοκρατία, στηριγμένοι στα όπλα και στην εσωτερική τους πειθαρχία. Ολόκληρη η παιδεία των ανδρών ήταν στραμμένη στον πόλεμο: από μικρά τα αγόρια μάθαιναν να ζουν με τα άρματα, να αντέχουν στην κακουχία και να υπακούν στους αρχηγούς των φαρών τους.

Στην άλλη άκρη της ίδιας ιστορίας, η Πάργα, χτισμένη θεατρικά στον βράχο πάνω από τη θάλασσα, υπήρξε για αιώνες Βενετική κτήση με ισχυρά προνόμια και σημαντική εμπορική κίνηση. Το Ενετικό κάστρο, τα λιμάνια της, τα παλιά λιοτρίβια και τα σαπωνοποιεία μαρτυρούν μια πόλη που έζησε στη διασταύρωση Ανατολής και Δύσης, σε στενή επαφή με την Κέρκυρα και τα υπόλοιπα Επτάνησα. Δεν ήταν τυχαίο ότι Ενετοί, Γάλλοι, Ρώσοι, Άγγλοι και Οθωμανοί διεκδίκησαν επανειλημμένα τον έλεγχό της: όποιος κρατούσε την Πάργα, κρατούσε ένα από τα κλειδιά του Ιονίου και της ηπειρωτικής ακτής.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι δρόμοι Σουλιωτών και Παργινών διασταυρώθηκαν νωρίς. Οι πολεμιστές του Σουλίου, στερούμενοι παραγωγικής γης, είχαν διαρκή ανάγκη από τρόφιμα, πυρομαχικά και εξωτερική υποστήριξη, την ώρα που οι εχθροί τους –Οθωμανοί και Τουρκαλβανοί– προσπαθούσαν συνεχώς να τους κλείσουν όλους τους δρόμους ανεφοδιασμού. Η Πάργα, με το ασφαλές της λιμάνι και τις σχέσεις της με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, έγινε σταδιακά η φυσική τους δίοδος προς τη θάλασσα και τη Δύση, το παράθυρο από όπου έμπαινε στον αγώνα τους ο ευρωπαϊκός αέρας.

Από το λιμάνι της Πάργας οι Σουλιώτες προμηθεύονταν τρόφιμα και πολεμοφόδια για τις εκστρατείες τους, είτε με νόμιμο εμπόριο είτε με πιο «ελαστικές» πρακτικές, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που παρείχαν οι Βενετοί κι αργότερα οι Ρώσοι και οι Γάλλοι. Το ίδιο λιμάνι υπήρξε και κανάλι μεταφοράς ευρωπαϊκών όπλων και εφοδίων που στόχευαν στην αποδυνάμωση της οθωμανικής παρουσίας στην Ήπειρο, σε μια εποχή που οι μεγάλες δυνάμεις έβλεπαν στους Σουλιώτες έναν χρήσιμο σύμμαχο απέναντι στην Υψηλή Πύλη.

Η σημασία αυτής της συνεργασίας δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Αλή πασά των Ιωαννίνων. Στις αναφορές του προς την Κωνσταντινούπολη και στις επαφές του με Γάλλους, Ρώσους και Άγγλους, επέμενε ότι η Πάργα αποτελεί κέντρο ανεφοδιασμού των «ανυπότακτων» Σουλιωτών, ζητώντας επίμονα να του δοθεί η πόλη ώστε να τους αποκόψει από τη θάλασσα. Η μικρή αυτή παραλιακή κοινότητα μετατράπηκε έτσι σε κόμπο πάνω στον οποίο δένονταν οι βλέψεις του σατράπη της Ηπείρου και τα συμφέροντα των μεγάλων ναυτικών δυνάμεων της εποχής.

Η Πάργα όμως δεν ήταν μόνο αποθήκη και λιμάνι, ήταν και καταφύγιο. Όταν οι πιέσεις στο Σούλι γίνονταν αφόρητες, όταν ο ορεινός κλοιός στένευε, οι Σουλιώτες ήξεραν ότι, αν καταφέρουν να φτάσουν ως τη θάλασσα, το Ενετικό κάστρο της Πάργας θα τους προσφέρει μια τελευταία γραμμή άμυνας πριν τον δρόμο για τα Επτάνησα. Το κάστρο, χτισμένο σε φυσικά οχυρή θέση, άντεξε για χρόνια τις αξιώσεις και τις απειλές του Αλή, δίνοντας στους Σουλιώτες και στους Παργινούς την αίσθηση ενός κοινού οχυρού απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Η κορύφωση αυτής της σχέσης ήρθε με την πτώση του Σουλίου, τον Δεκέμβριο του 1803. Μετά από μακρά πολιορκία, εξάντληση τροφίμων και πυρομαχικών και εγκατάλειψή τους από τις ξένες δυνάμεις, οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τον Αλή πασά, με τον όρο να φύγουν ελεύθεροι, οπλισμένοι και με τις οικογένειές τους. Τρεις φάλαγγες σχηματίστηκαν τότε για να εγκαταλείψουν τον ιστορικό τους τόπο: η μία χτυπήθηκε στο Ζάλογγο, γράφοντας τον τραγικό χορό των Σουλιωτισσών, άλλη οδηγήθηκε στη μάχη του Σέλτσου, όμως η πρώτη, υπό τον Φώτο Τζαβέλλα και άλλους οπλαρχηγούς, κατάφερε να φτάσει σώα στην Πάργα και από εκεί να περάσει στην Κέρκυρα.

Το επεισόδιο αυτό σφράγισε στη μνήμη των Σουλιωτών την Πάργα ως πύλη σωτηρίας, τόπο όπου ολοκληρώθηκε η έξοδός τους από τα βουνά και άνοιξε ο δρόμος για το Ιόνιο και, αργότερα, για τη συμμετοχή τους στην Ελληνική Επανάσταση. Παράλληλα, στην Παργινή συνείδηση, οι «ξένοι» αυτοί ορεσίβιοι έγιναν πλέον κομμάτι της δικής τους ιστορίας, καθώς μοιράστηκαν λιμάνια, καράβια και αγωνίες με τους ντόπιους.

Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, η ίδια Πάργα που τους είχε υποδεχθεί θα γνώριζε και η ίδια τον δικό της ξεριζωμό. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους και τις νέες ευρωπαϊκές ισορροπίες, η πόλη πέρασε υπό βρετανική επιρροή, και η απόφαση πάρθηκε στα κέντρα εξουσίας: η Πάργα θα παραδοθεί στον Αλή πασά, με οικονομικά ανταλλάγματα και υποσχέσεις προστασίας προς τους κατοίκους. Οι Παργινοί, αντί να δεχθούν την κυριαρχία του πασά των Ιωαννίνων, προτίμησαν την προσφυγιά. Ξεθάβοντας τα οστά των προγόνων τους για να μην πέσουν σε ξένα χέρια, τα έκαψαν στην πλατεία και επιβιβάστηκαν σε πλοία με προορισμό την Κέρκυρα.

Μαζί τους έφυγαν και Σουλιώτες που είχαν εγκατασταθεί εκεί μετά το 1803, κλείνοντας έναν κύκλο κοινής πορείας: από τα στενά του Σουλίου στο κάστρο της Πάργας και από εκεί στην ξενιτιά των Ιονίων. Η μικρή παραθαλάσσια πόλη που κάποτε υπήρξε καταφύγιο των ορεσίβιων πολεμιστών, έγινε τώρα σκηνή ενός δεύτερου μαζικού ξεριζωμού, όπου Πάργα και Σούλι μοιράστηκαν τον ίδιο πόνο της απώλειας πατρίδας.

Παρά τις δοκιμασίες, ούτε οι Σουλιώτες ούτε οι Παργινοί έμειναν στο περιθώριο της μετέπειτα ιστορίας. Σουλιώτες οπλαρχηγοί, όπως ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Κίτσος Τζαβέλλας, αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1821, ενώ πρόσφυγες από την Πάργα και την ευρύτερη περιοχή της Τσαμουριάς βρέθηκαν στα επαναστατικά στρατόπεδα της Δυτικής Στερεάς και της Πελοποννήσου. Όταν πια η Πάργα απελευθερώθηκε και ενώθηκε με την Ελλάδα, πολλοί απόγονοι αυτών των προσφύγων επέστρεψαν στον τόπο των προγόνων τους, κλείνοντας –όσο γίνεται να κλείσει– μια βαριά ιστορική πληγή.

Σήμερα, ο επισκέπτης που ανεβαίνει στο κάστρο της Πάργας ή στέκεται στο μώλο κοιτάζοντας προς τα βουνά, δύσκολα φαντάζεται πόσο πυκνή σε γεγονότα υπήρξε η διαδρομή ανάμεσα στο Σούλι και αυτή τη μικρή πόλη του Ιονίου. Κι όμως, πίσω από κάθε παλιό καλντερίμι, πίσω από κάθε μνημείο για τους Σουλιώτες και πίσω από κάθε αφήγηση για την πώληση της Πάργας, κρύβεται η ιστορία μιας συμμαχίας που γεννήθηκε από την ανάγκη για ελευθερία, άντεξε σε πολιορκίες και προδοσίες και κατέληξε να γίνει κομμάτι της συλλογικής μνήμης όλης της Ηπείρου.