ΕΡΕΥΝΕΣ
Κάνναβη: Η «μαύρη» αλήθεια

Αν στον κόσμο των φυτών υπήρχαν… celebrities, τότε χωρίς αμφιβολία ο θάμνος εν ονόματι κάνναβη θα κατείχε τα πρωτεία στην δημοσιότητα. Συζητήσεις επί συζητήσεων (επιστημονικές η μη), κινήματα αποποινικοποίησης (god damn hippies), κινηματογραφικές ταινίες, τραγούδια εξώφυλλα δημοφιλών περιοδικών ακόμα και… μουσεία εξ’ ολοκλήρου αφιερωμένα σε αυτήν. Προς τι λοιπόν, τόσος χαμός – και τόσα ντουμάνια – γύρω από το όνομά της;
Τι είναι λοιπόν η κάνναβη; Η κάνναβη είναι ένα θαμνώδες φυτό που διακρίνεται για τη μεγάλη του ικανότητα προσαρμογής σε διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες. Είναι αναμφίβολα το φυτό της… επικαιρότητας και από ανασκαφές που έγιναν στην Ταϊβάν έγινε γνωστό ότι είχε αρχίσει να καλλιεργείται τρεις χιλιάδες χρόνια π.Χ. Ο Ηρόδοτος μάλιστα, αναφέρει ότι οι Σκύθες χρησιμοποιούσαν κάνναβη για να υφαίνουν τα ρούχα τους, ενώ η χρήση της κάνναβης σε ταφικές τελετές έχει επιβεβαιωθεί από την αρχαιολογία. Η πιο διαδεδομένη – και αμφιλεγόμενη – μορφή κάνναβης είναι η… ήμερη (Cannabis Sativa), μιας και από αυτή παράγεται κατά κύριο λόγο το χασίς και η μαριχουάνα.
Οι ποικιλίες της βέβαια είναι εκατοντάδες και η διαφορά τους έγκειται στην περιεκτικότητά τους σε ψυχοδραστικές ουσίες συμπεριλαμβανομένων της Δ9-τετραϋδροκανναβινόλης (κοινώς συντομογραφημένη ως THC), της κανναβιδιόλης (CBD), της κανναβινόλης (CBN) και της τετραϋδροκανναβιβαρίνης (THCV). Έτσι έχουμε δεκάδες «μεταλλαγμένα» παράγωγα ή υβρίδια της πέρα από το παραδοσιακό χασίς και τη μαριχουάνα όπως το skunk (διασταύρωση από Μεξικανικά, Κολομβιανά και Αφγανικά σπόρια) και τα Original Haze, Afghani 1, Hindu Kush, California Orange, Early Girl, Hawaiian Indica, Northern Lights, Big Bud, Hash Plant, G-13 και Bubblegum. Κάτι σαν τις ποικιλίες τον αμπελιών ένα πράγμα…
Κάπνιζε και… ερεύνα
Οι επίσημες έρευνες που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σχετικά με τις επιδράσεις – αρνητικές ή θετικές – της χρήσης της κάνναβης και των «ποικιλιών» της είναι εκατοντάδες. Ορισμένες μιλούν για την ευεργετική της δράση σε διάφορες περιπτώσεις, άλλες κατά κύριο λόγο για τις αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των χρηστών. Ακολουθούν μερικές από τις πιο αντιπροσωπευτικές.
* Η χρήση μαριχουάνας συνδέεται με αύξηση του κινδύνου εμφάνισης ψύχωσης κατά 40%, σύμφωνα με Βρετανούς ερευνητές, οι οποίοι ανέλυσαν 35 μελέτες που εξέταζαν την ενδεχόμενη σχέση της μαριχουάνας με ψυχολογικές διαταραχές. Όπως αποκαλύφτηκε, όσοι έκαναν χρήση μαριχουάνας είχαν 41% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ψύχωση, σε σχέση με όσους δεν χρησιμοποίησαν ποτέ την ουσία. Δείτε την έρευνα εδώ.
* Η συχνή ή μακρόχρονη χρήση μαριχουάνας μπορεί ενδεχομένως να αυξήσει τον κίνδυνο ενός άντρα να εμφανίσει καρκίνο των όρχεων, σύμφωνα με αμερικανική έρευνα, η οποία πραγματοποιήθηκε σε 369 άντρες και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ‘Cancer’. Μόνο με το να είναι κάποιος χρήστης μαριχουάνας είχε 70% επιπλέον κίνδυνο, ενώ αυτοί που κάπνιζαν τακτικά ή είχαν αρχίσει τη χρήση από μικρή ηλικία είχαν διπλάσιο κίνδυνο σε σύγκριση με αυτούς που δεν κάπνισαν ποτέ. Δείτε όλη την έρευνα εδώ.
* Σύμφωνα με Ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου για τη χρήση ναρκωτικών των ΗΠΑ η μαριχουάνα οδηγεί σε αλλαγές στο κυκλοφορικό σύστημα του οργανισμού, που μπορούν να θέσουν τους χρόνιους χρήστες σε κίνδυνο για σοβαρά καρδιαγγειακά προβλήματα, όπως καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό επεισόδιο.Δείτε την έρευνα εδώ.
* Μαριχουάνα και… περιοδοντίτιδα; Και όμως. Η χρήση μαριχουάνας, όπως και το τσιγάρο, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο περιοδοντίτιδας, η οποία οδηγεί σε απώλεια των δοντιών, ανακοίνωσαν ερευνητές, ύστερα από μελέτη που έγινε σε 903 ανθρώπους στη Νέα Ζηλανδία και η οποία ανακάλυψε ότι άνθρωποι που κάπνιζαν συχνά μαριχουάνα είχαν τριπλάσιο κίνδυνο για σοβαρή ασθένεια των ούλων και 60% περισσότερες πιθανότητες για πιο ελαφριά μορφή αυτής, σε σχέση με ανθρώπους που δεν κάπνισαν ποτέ.
* Γάλλοι ερευνητές οι οποίοι εξέτασαν στοιχεία από δυο χωριστές έρευνες που περιλάμβαναν πάνω από 50000 άτομα, διαπίστωσαν ότι το 14% με 17% των ατόμων που κάπνιζαν μαριχουάνα τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα ήταν λιγότερο παχύσαρκοι σε σχέση με 22% με 25% των ανθρώπων που δεν κάπνιζαν μαριχουάνα. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο American Journal of Epidemiology.
* Σύμφωνα με νέα έρευνα Αυστραλών επιστημόνων του πανεπιστημίου Λα Τρομπ της Μελβούρνης η μαριχουάνα έχει αρνητική επίδραση στην ανδρική στυτική λειτουργία. Αναλυτικότερα, τέσσερις φορές υψηλότερες πιθανότητες να εμφανίσουν προβλήματα στο σεξ έχουν οι άνδρες που καπνίζουν μαριχουάνα σε καθημερινή βάση, ενώ σύμφωνα με τη μελέτη πολλοί χρήστες παρουσιάζουν πρόωρη εκσπερμάτωση. Δείτε την έρευνα εδώ.
* Πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε αρουραίους στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα στο Ισραήλ, έδειξε πως η κάνναβη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως φάρμακο για τη μείωση των συμπτωμάτων του μετα-τραυματικού στρες, εάν χορηγηθεί νωρίς. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν πως ένα συστατικό στην κάνναβη μπλοκάρει τα συναισθήματα του άγχους, αφού χορηγήθηκε μέσα σε ένα εικοστετράωρο από το αγχωτικό γεγονός. Δείτε την έρευνα εδώ.
«Αφού σε χαλάει, τι το πίνεις;»
Κατά καιρούς αρκετή συζήτηση έχει γίνει γύρω από τις συνέπειες της χρήσης κάνναβης, ιδιαίτερα στον ψυχισμό του ατόμου. Από την μία πλευρά οι «υποστηρικτές» της μιλούν για ένα… φυτικό προϊόν που δεν έχει καμία αρνητική επίδραση στην ψυχολογία του ατόμου, από την άλλη οι «πολέμιοι» μιλούν για άμεσο συσχετισμό της χρήσης της με την εμφάνιση ψυχώσεων. Τι ισχύει εν τέλει;
«Το ότι η χρήση κάνναβης μπορεί να προκαλέσει ψυχώσεις αποδεικνύεται από επαναλαμβανόμενες έρευνες διαχρονικά», λέει ο κ. Στράτος Λαμπούσης, Ψυχίατρος. Τονίζει ότι η αντίληψη του «είναι φυτικό άρα δεν επηρεάζει αρνητικά τον ψυχισμό» είναι εντελώς λανθασμένη και αντιεπιστημονική.
«Σε άτομα που έχουν προδιάθεση, η βαριά και μακροχρόνια χρήση μπορεί να προκαλέσει ψυχώσεις και αγχώδεις διαταραχές», προσθέτει.
Μάλιστα σε έρευνα που έγινε το 2008 στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, φάνηκε ότι η βαριά χρήση κάνναβης προκαλεί με αλλαγές στην δομή του εγκεφάλου και ιδιαίτερα στην αριστερή πλευρά του «ιππόκαμπου», η οποία συνδέεται με την μνήμη και τα ψυχωτικά σύνδρομα. Η προδιάθεση βέβαια, παίζει καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών. Αλλά όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Λαμπούσης: «Πώς μπορεί να ξέρει κάποιος ότι έχει προδιάθεση; Είναι ένα πείραμα με απρόβλεπτες συνέπειες».
Πιες το… φάρμακό σου
Πέρα από τις αρνητικές επιπτώσεις που έχουν επισημάνει κατά καιρούς μελέτες και έρευνες, η φαρμακευτική δράση της κάνναβης είναι ευρέως γνωστή στο επιστημονικό τοπίο. Κατά τον 19ο αιώνα η κάνναβη χρησιμοποιήθηκε ως αναλγητικό για ρευματικούς και οδοντικούς πόνους, ενώ στην Ινδία χρησιμοποιήθηκε και ως αντιεμετικό. Μάλιστα, η αντιεμετική δράση της Δ9-τετραϋδροκανναβινόλης (ΤΗC) έχει κατά καιρούς μελετηθεί και αποδειχθεί ότι είναι δραστική κατά της ναυτίας και της τάσης για εμετό που προκαλείται κυρίως κατά την διάρκεια χημειοθεραπειών. Οι παρενέργειες που προκαλούνται από την χορηγούμενη δόση (περί τα 15mg), όπως υπνηλία, έντονη καταπράϋνση και ψυχική ευφορία, οδήγησαν τον FDA (Food and Drug Administration) στην Αμερική να εγκρίνει από το 1986 τη χρήση της THC ως αντιεμετικού στις περιπτώσεις ναυτίας που προκαλούνται κατά τις θεραπευτικές αγωγές καρκινοπαθών.
Τον Ιούνιο του 2010 επίσης, κυκλοφόρησε επίσημα στο Ηνωμένο Βασίλειο από την εταιρεία GW Pharmaceuticals ένα φάρμακο εν ονόματι Sativex, το οποίο παράγεται από κάνναβη και χρησιμοποιείται για την θεραπεία και ανακούφιση των συμπτωμάτων της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Πρόκειται στην ουσία για το πρώτο συνταγογραφούμενο φάρμακο που φτιάχνεται από κάνναβη και πωλείται με την έγκριση του κράτους σε οποιαδήποτε χώρα.
Το «μαύρο» στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Αν και η κάθε χώρα – μέλος της Ε.Ε. αντιμετωπίζει με διαφορετικό νομικό πλαίσιο το ζήτημα της χρήσης κάνναβης, υπάρχει μία γενικευμένη κατεύθυνση από όλα τα κράτη μέλη προς την ανάπτυξη πολλαπλών και διαφορετικών μέτρων που αφορούν την ποινική μεταχείριση των συλληφθέντων χρηστών κάνναβης με μικροποσότητες για προσωπική χρήση. Αυτά τα μέτρα είναι κυρίως πρόστιμα, παρατηρήσεις, αναστολή και συμβουλευτική θεραπεία.
Η Κύπρος, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία χαρακτηρίζουν την κάνναβη ως ουσία, της οποίας τα αδικήματα χρήζουν διαφορετικής αντιμετώπισης, ελέγχου και ποινών. Η Ιρλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ισπανία και η Πολωνία δίνουν προνόμια ειδικά στα αδικήματα που σχετίζονται με την κάνναβη δια νόμου, ενώ χώρες όπως η Γερμανία, η Εσθονία, η Τσεχία και η Δανία, παρέχουν κατευθυντήριες γραμμές ή δικαστική ευχέρεια για να υπάρξει μείωση της ποινής για προσωπική χρήση κάνναβης.
Δείτε αναλυτικά το ισχύον νομικό πλαίσιο για όλες τις χώρες της Ε.Ε εδώ.
Οι Έλληνες (θα) την «πίνουν»… καλύτερα
Στην χώρα μας σήμερα, όπως για όλα τα ναρκωτικά, η κατοχή μικροποσότητας είναι πταίσμα που τιμωρείται με πρόστιμο ή 30 μέρες διοικητική κράτηση Μικροποσότητα θεωρούνται τα 20 γραμμάρια μαριχουάνα ή τα 10γρ χασίς. Η κάνναβη διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα ναρκωτικά όσον αφορά την καλλιέργειά της, όμως η τελευταία θεωρείται αδίκημα ακόμα και αν είναι για αποκλειστικά προσωπική χρήση.
Όλα αυτά βέβαια, πρόκειται να αλλάξουν άρδην με το νέο νομοσχέδιο που κατάρτισε η ειδική νομοπαρασκευαστική επιτροπή και κατατέθηκε από τον υπουργό Δικαιοσύνης στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής. Σε γενικές γραμμές, προβλέπει πλήρη αποποινικοποίηση της χρήσης απαγορευμένων ουσιών, ελαφρύτερες ποινές για τα “βαποράκια”, τιμωρία ανάλογη με την οικονομική αξία των ναρκωτικών και όχι την ποσότητα, αυστηρές διατάξεις για τους μεγαλέμπορους και ευνοϊκή μεταχείριση για όσους συμμετέχουν οικειοθελώς σε θεραπευτικά σχήματα ή προγράμματα αποκατάστασης.
Θα μπορούν δηλαδή οι Έλληνες να καταναλώνουν ελεύθερα κάνναβη στους δρόμους; Όχι ακριβώς. Η κατοχή μικροποσότητας προς ιδία χρήση και η καλλιέργεια κάνναβης θα είναι ποινικά κολάσιμες, αλλά πλέον μόνο ως πταίσμα με ποινή φυλάκισης έως και τρεις μήνες.
«Το σχέδιο νόμου μιλάει για θεραπεία, αλλά στην Ελλάδα όπως ξέρετε υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε υποδομές. Εκτός βέβαια, αν έχει προβλεφθεί η επέκτασή τους με την δημιουργία νέων μονάδων», αναφέρει ο κ. Κωνσταντίνος Κοκκώλης, ψυχίατρος και υπεύθυνος Γ΄ Μονάδας Βραχείας Διαρκείας και Α΄ Μονάδας Ολοκληρωμένης Θεραπείας Υποκατάστασης στον ΟΚΑΝΑ Πειραιά. Προς το παρόν όμως, όπως μας πληροφορεί, η αναμονή για κάποιον ο οποίος αποφασίζει να μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης είναι ούτε λίγο ούτε πολύ επτά χρόνια.
«Στόχος του σχεδίου είναι να αδειάσουν οι φυλακές και είναι λογικό», λέει χαρακτηριστικά. «Η φυλακή κοστίζει στο κράτος πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η θεραπεία, ενώ το κόστος είναι και κοινωνικό. Από την φυλακή κάποιος βγαίνει χειρότερος, από την θεραπεία βγαίνει καλύτερος».
«Είναι μια βάση, η οποία συμβαδίζει με τα ευρωπαϊκά δεδομένα», καταλήγει, «αλλά είναι αμφίβολο το αν θα μπορέσει να υλοποιηθεί στην Ελλάδα».
Κάνναβη και slang: Όταν καπνίζει ο λουλάς…
Η ονοματολογία της κάνναβης είναι περίπου το ίδιο χαώδης με τις ποικιλίες της. Έτσι η κάνναβη είναι γνωστή και ως λεμόνι, κασέρι, τυρί, ντάχα, μαύρο (αν και συνήθως έτσι καλείται το χασίς), βρομά (το μαύρο ανάποδα), οξυγόνο, φούντα, νταφού (η φούντα ανάποδα), φού, τσούρου, πράσο, φορφόλι, τζόϊν (απο το αγγλικό joint), φώξεν, λαλάκι, γρασίδι, χόρτο, ντούρου,τσουρί,ντουντού, σμπιγδάνι, ντουμάνι, μπουρούχα (χαμηλής ποιότητας κάνναβη όπως το “αλβανικό”), πορτατίφ, λαμπατέρ, φαίος, μπέκος, ρο και ντι βι ντι.
ΕΡΕΥΝΕΣ
«Κράτα τους φτωχούς»: Η κυνική στρατηγική του Αριστοτέλη

Η φτώχεια ως εργαλείο τυραννίας: Η ανάλυση του Αριστοτέλη
Στα Πολιτικά του, ο Αριστοτέλης αποκαλύπτει μια κυνική αλλά διαχρονική αλήθεια: ο τύραννος κρατάει το λαό φτωχό όχι από αμέλεια, αλλά σκόπιμα, για να τον εμποδίσει να επαναστατήσει. Αυτή η τακτική, που περιγράφεται στο Βιβλίο Ε, Κεφάλαιο 11, δείχνει πώς η οικονομική εξαθλίωση γίνεται όπλο ελέγχου, απορροφώντας τον χρόνο και τους πόρους των φτωχών.
Η στρατηγική του τυράννου
Ο Αριστοτέλης γράφει ξεκάθαρα: «Συμφέρει τον τύραννο να κρατάει τους υπηκόους του φτωχούς, ώστε να μην μπορούν να αγοράσουν όπλα για την προστασία τους και να είναι τόσο απασχολημένοι με τις καθημερινές τους εργασίες ώστε να μην έχουν χρόνο για συνωμοσίες».
Αυτή η φτώχεια λειτουργεί ως αλυσίδα:
Αποτροπή οπλισμού: Χωρίς χρήματα, ο λαός δεν αγοράζει όπλα ή εξοπλίζεται, μένοντας ευάλωτος.
Καθημερινή εξάντληση: Η επιβίωση καταναλώνει όλο τον χρόνο — δουλειά, φόροι, μεγάλες δημόσιες εργασίες (π.χ. πυραμίδες, τείχη) — αφήνοντας μηδέν περιθώριο για πολιτική οργάνωση.
Ψυχολογική ταπείνωση: Οι φτωχοί γίνονται «εξευτελισμένοι», παθητικοί, δέχονται την εξουσία σαν δούλοι.
Ο τύραννος μιμείται και τα δύο άκρα: ολιγαρχία (πλούτος για λίγους) και δημοκρατία (λαϊκή βάση), ελκύοντας φτωχούς ως «προστάτης» εναντίον πλουσίων, ενώ τους κρατάει εξαθλιωμένους.
Φτώχεια ως πηγή αστάθειας και ελέγχου
Ο Αριστοτέλης συνδέει τη φτώχεια με φθορά πολιτειών: «Η φτώχεια είναι η μητέρα της επανάστασης και του εγκλήματος». Οι φτωχοί γίνονται είτε υπερβολικά φιλόδοξοι (επιβάλλουν άκρατη δημοκρατία για πλουτισμό) είτε παθητικοί (δέχονται τυραννία).
Χωρίς μεσαία τάξη, το σύστημα πολώνεται και καταρρέει σε χάος ή δουλοκρατία (ochlocracy). Ο τύραννος το εκμεταλλεύεται: αυξάνει φόρους, επιβάλλει βαριά έργα, αποδυναμώνει την οικονομία — όχι από ασέβεια, αλλά για σταθερότητα της εξουσίας του.
Διαχρονική επικαιρότητα
Αυτή η ιδέα ξεπερνά την αρχαιότητα. Σήμερα, σε αυταρχικά καθεστώτα, βλέπουμε παρόμοιες τακτικές: υπερφορολόγηση, εξάρτηση από επιδόματα, μαζικά έργα που εξαντλούν. Στην Ελλάδα, θυμίζει συζητήσεις για νεοφιλελευθερισμό και φτώχεια ως «έλεγχο».
Ο Αριστοτέλης προειδοποιεί: η φτώχεια δεν είναι τυχαία — είναι στρατηγική. Η λύση; Ισορροπημένη πολυτέλεια με μεσαία τάξη και ισχυρή νομοθεσία.
ΕΡΕΥΝΕΣ
Απ’ τα φαράγγια του Σουλίου στα βράχια της Πάργας: Η διαδρομή των αδούλωτων πολεμιστών

Στα βουνά της Ηπείρου το Σούλι και στην άκρη του Ιονίου η Πάργα μοιάζουν σήμερα δύο ξεχωριστοί κόσμοι· όμως η ιστορία τους είναι δεμένη όσο λίγες. Οι Σουλιώτες, οι θρυλικοί ορεσίβιοι πολεμιστές, και η παραθαλάσσια Πάργα, με το Ενετικό της κάστρο, συμμάχησαν για δεκαετίες απέναντι στην εξουσία του Αλή πασά και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γράφοντας μαζί μερικές από τις πιο δραματικές σελίδες της προεπαναστατικής Ελλάδας.
Οι Σουλιώτες αποτελούσαν μια ιδιαίτερη κοινότητα ορθόδοξων χριστιανικών γενών, οργανωμένη σε φάρες και σε μια ιδιότυπη «συμπολιτεία» χωριών γύρω από το ορεινό Σούλι της Θεσπρωτίας. Ζούσαν σε δύσβατες πλαγιές, με φτωχό έδαφος και σκληρές συνθήκες, όμως κατάφεραν να διατηρήσουν σχετική αυτονομία μέσα στην Τουρκοκρατία, στηριγμένοι στα όπλα και στην εσωτερική τους πειθαρχία. Ολόκληρη η παιδεία των ανδρών ήταν στραμμένη στον πόλεμο: από μικρά τα αγόρια μάθαιναν να ζουν με τα άρματα, να αντέχουν στην κακουχία και να υπακούν στους αρχηγούς των φαρών τους.
Στην άλλη άκρη της ίδιας ιστορίας, η Πάργα, χτισμένη θεατρικά στον βράχο πάνω από τη θάλασσα, υπήρξε για αιώνες Βενετική κτήση με ισχυρά προνόμια και σημαντική εμπορική κίνηση. Το Ενετικό κάστρο, τα λιμάνια της, τα παλιά λιοτρίβια και τα σαπωνοποιεία μαρτυρούν μια πόλη που έζησε στη διασταύρωση Ανατολής και Δύσης, σε στενή επαφή με την Κέρκυρα και τα υπόλοιπα Επτάνησα. Δεν ήταν τυχαίο ότι Ενετοί, Γάλλοι, Ρώσοι, Άγγλοι και Οθωμανοί διεκδίκησαν επανειλημμένα τον έλεγχό της: όποιος κρατούσε την Πάργα, κρατούσε ένα από τα κλειδιά του Ιονίου και της ηπειρωτικής ακτής.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι δρόμοι Σουλιωτών και Παργινών διασταυρώθηκαν νωρίς. Οι πολεμιστές του Σουλίου, στερούμενοι παραγωγικής γης, είχαν διαρκή ανάγκη από τρόφιμα, πυρομαχικά και εξωτερική υποστήριξη, την ώρα που οι εχθροί τους –Οθωμανοί και Τουρκαλβανοί– προσπαθούσαν συνεχώς να τους κλείσουν όλους τους δρόμους ανεφοδιασμού. Η Πάργα, με το ασφαλές της λιμάνι και τις σχέσεις της με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, έγινε σταδιακά η φυσική τους δίοδος προς τη θάλασσα και τη Δύση, το παράθυρο από όπου έμπαινε στον αγώνα τους ο ευρωπαϊκός αέρας.
Από το λιμάνι της Πάργας οι Σουλιώτες προμηθεύονταν τρόφιμα και πολεμοφόδια για τις εκστρατείες τους, είτε με νόμιμο εμπόριο είτε με πιο «ελαστικές» πρακτικές, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που παρείχαν οι Βενετοί κι αργότερα οι Ρώσοι και οι Γάλλοι. Το ίδιο λιμάνι υπήρξε και κανάλι μεταφοράς ευρωπαϊκών όπλων και εφοδίων που στόχευαν στην αποδυνάμωση της οθωμανικής παρουσίας στην Ήπειρο, σε μια εποχή που οι μεγάλες δυνάμεις έβλεπαν στους Σουλιώτες έναν χρήσιμο σύμμαχο απέναντι στην Υψηλή Πύλη.
Η σημασία αυτής της συνεργασίας δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Αλή πασά των Ιωαννίνων. Στις αναφορές του προς την Κωνσταντινούπολη και στις επαφές του με Γάλλους, Ρώσους και Άγγλους, επέμενε ότι η Πάργα αποτελεί κέντρο ανεφοδιασμού των «ανυπότακτων» Σουλιωτών, ζητώντας επίμονα να του δοθεί η πόλη ώστε να τους αποκόψει από τη θάλασσα. Η μικρή αυτή παραλιακή κοινότητα μετατράπηκε έτσι σε κόμπο πάνω στον οποίο δένονταν οι βλέψεις του σατράπη της Ηπείρου και τα συμφέροντα των μεγάλων ναυτικών δυνάμεων της εποχής.
Η Πάργα όμως δεν ήταν μόνο αποθήκη και λιμάνι, ήταν και καταφύγιο. Όταν οι πιέσεις στο Σούλι γίνονταν αφόρητες, όταν ο ορεινός κλοιός στένευε, οι Σουλιώτες ήξεραν ότι, αν καταφέρουν να φτάσουν ως τη θάλασσα, το Ενετικό κάστρο της Πάργας θα τους προσφέρει μια τελευταία γραμμή άμυνας πριν τον δρόμο για τα Επτάνησα. Το κάστρο, χτισμένο σε φυσικά οχυρή θέση, άντεξε για χρόνια τις αξιώσεις και τις απειλές του Αλή, δίνοντας στους Σουλιώτες και στους Παργινούς την αίσθηση ενός κοινού οχυρού απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας.
Η κορύφωση αυτής της σχέσης ήρθε με την πτώση του Σουλίου, τον Δεκέμβριο του 1803. Μετά από μακρά πολιορκία, εξάντληση τροφίμων και πυρομαχικών και εγκατάλειψή τους από τις ξένες δυνάμεις, οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τον Αλή πασά, με τον όρο να φύγουν ελεύθεροι, οπλισμένοι και με τις οικογένειές τους. Τρεις φάλαγγες σχηματίστηκαν τότε για να εγκαταλείψουν τον ιστορικό τους τόπο: η μία χτυπήθηκε στο Ζάλογγο, γράφοντας τον τραγικό χορό των Σουλιωτισσών, άλλη οδηγήθηκε στη μάχη του Σέλτσου, όμως η πρώτη, υπό τον Φώτο Τζαβέλλα και άλλους οπλαρχηγούς, κατάφερε να φτάσει σώα στην Πάργα και από εκεί να περάσει στην Κέρκυρα.
Το επεισόδιο αυτό σφράγισε στη μνήμη των Σουλιωτών την Πάργα ως πύλη σωτηρίας, τόπο όπου ολοκληρώθηκε η έξοδός τους από τα βουνά και άνοιξε ο δρόμος για το Ιόνιο και, αργότερα, για τη συμμετοχή τους στην Ελληνική Επανάσταση. Παράλληλα, στην Παργινή συνείδηση, οι «ξένοι» αυτοί ορεσίβιοι έγιναν πλέον κομμάτι της δικής τους ιστορίας, καθώς μοιράστηκαν λιμάνια, καράβια και αγωνίες με τους ντόπιους.
Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, η ίδια Πάργα που τους είχε υποδεχθεί θα γνώριζε και η ίδια τον δικό της ξεριζωμό. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους και τις νέες ευρωπαϊκές ισορροπίες, η πόλη πέρασε υπό βρετανική επιρροή, και η απόφαση πάρθηκε στα κέντρα εξουσίας: η Πάργα θα παραδοθεί στον Αλή πασά, με οικονομικά ανταλλάγματα και υποσχέσεις προστασίας προς τους κατοίκους. Οι Παργινοί, αντί να δεχθούν την κυριαρχία του πασά των Ιωαννίνων, προτίμησαν την προσφυγιά. Ξεθάβοντας τα οστά των προγόνων τους για να μην πέσουν σε ξένα χέρια, τα έκαψαν στην πλατεία και επιβιβάστηκαν σε πλοία με προορισμό την Κέρκυρα.
Μαζί τους έφυγαν και Σουλιώτες που είχαν εγκατασταθεί εκεί μετά το 1803, κλείνοντας έναν κύκλο κοινής πορείας: από τα στενά του Σουλίου στο κάστρο της Πάργας και από εκεί στην ξενιτιά των Ιονίων. Η μικρή παραθαλάσσια πόλη που κάποτε υπήρξε καταφύγιο των ορεσίβιων πολεμιστών, έγινε τώρα σκηνή ενός δεύτερου μαζικού ξεριζωμού, όπου Πάργα και Σούλι μοιράστηκαν τον ίδιο πόνο της απώλειας πατρίδας.
Παρά τις δοκιμασίες, ούτε οι Σουλιώτες ούτε οι Παργινοί έμειναν στο περιθώριο της μετέπειτα ιστορίας. Σουλιώτες οπλαρχηγοί, όπως ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Κίτσος Τζαβέλλας, αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1821, ενώ πρόσφυγες από την Πάργα και την ευρύτερη περιοχή της Τσαμουριάς βρέθηκαν στα επαναστατικά στρατόπεδα της Δυτικής Στερεάς και της Πελοποννήσου. Όταν πια η Πάργα απελευθερώθηκε και ενώθηκε με την Ελλάδα, πολλοί απόγονοι αυτών των προσφύγων επέστρεψαν στον τόπο των προγόνων τους, κλείνοντας –όσο γίνεται να κλείσει– μια βαριά ιστορική πληγή.
Σήμερα, ο επισκέπτης που ανεβαίνει στο κάστρο της Πάργας ή στέκεται στο μώλο κοιτάζοντας προς τα βουνά, δύσκολα φαντάζεται πόσο πυκνή σε γεγονότα υπήρξε η διαδρομή ανάμεσα στο Σούλι και αυτή τη μικρή πόλη του Ιονίου. Κι όμως, πίσω από κάθε παλιό καλντερίμι, πίσω από κάθε μνημείο για τους Σουλιώτες και πίσω από κάθε αφήγηση για την πώληση της Πάργας, κρύβεται η ιστορία μιας συμμαχίας που γεννήθηκε από την ανάγκη για ελευθερία, άντεξε σε πολιορκίες και προδοσίες και κατέληξε να γίνει κομμάτι της συλλογικής μνήμης όλης της Ηπείρου.
ΕΡΕΥΝΕΣ
Κατοικίες και παλαιά κτίρια κυριαρχούν στην Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) δημοσίευσε πρόσφατα τα στοιχεία της απογραφής για τα κτίρια στην Ελλάδα, αποτυπώνοντας την εικόνα σε επίπεδο περιφερειακών ενοτήτων.
Στην Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας, το μεγαλύτερο ποσοστό των κτιρίων αφορά κατοικίες, ενώ σημαντικό μέρος τους έχει ανεγερθεί πριν από το 1980. Η παλαιότητα αυτή υπογραμμίζει την ανάγκη για ανακαινίσεις και ενεργειακές αναβαθμίσεις, ιδιαίτερα σε περιοχές με έντονη τουριστική δραστηριότητα. Οι νέες οικοδομές των τελευταίων ετών είναι περιορισμένες, ακολουθώντας τη γενικότερη τάση που καταγράφεται στην Ήπειρο.
Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αποτελούν πολύτιμο εργαλείο για τον στρατηγικό σχεδιασμό των τοπικών αρχών, αλλά και για επενδυτές που επιθυμούν να αξιοποιήσουν τις προοπτικές της περιοχής, είτε στον τομέα της στέγασης είτε στις τουριστικές υποδομές.
- ΑΠΟΨΕΙΣ2 months ago
Δύο μικρές αναθέσεις, μία βαριά ποινή: Ερωτήματα για την αργία του Δημάρχου Πάργας
Δημος Παργας2 months agoΝίκος Ζαχαριάς: «Καμία ζημία για τον Δήμο Πάργας – προσφυγή στο ΣτΕ»
- ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ2 months ago
5.000 ευρώ για κορίτσια 18-36 ετών στην Πάργα από το Κληροδότημα Β. Ε. Βασιλά
ΠΑΡΓΑ2 months agoΠάργα, Αγιά και Ανθούσα γιορτάζουν την Αποκριά
ΠΑΡΓΑ2 months agoΈως 28 Φεβρουαρίου οι αιτήσεις για τραπεζοκαθίσματα στη Χερσαία Ζώνη Λιμένα Πάργας
Αγγελίες3 weeks agoΞενοδοχείο στην Πάργα αναζητά υπαλλήλους για την καλοκαιρινή σεζόν 2026!
ΑΠΟΨΕΙΣ2 months agoΓκούμας: Σκεπτικό Απόφασης Τώρα και Λογοδοσία
Δημος Παργας1 week agoΚάλεσμα προς τον κ. Γκούμα για δημόσια συγγνώμη και αποκατάσταση



































