15 Απριλίου 1819: Μια ημερομηνία χαραγμένη στην ψυχή και στην ιστορία της Πάργας.

 Η μέρα που οι κάτοικοι της γραφικής κωμόπολης, με πνεύμα ανυποταξίας και καρδιά γεμάτη πίκρα, εγκατέλειψαν τα σπίτια και τα χώματά τους, αρνούμενοι να υποταχθούν στην τυραννία του Αλή Πασά.

Η Πάργα, χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω από το Ιόνιο πέλαγος, γνώρισε αιώνες δόξας και αγώνων. Κάτω από την προστασία των Βενετών, άνθισε οικονομικά και πνευματικά, διατηρώντας άσβεστη την φλόγα της ελευθερίας.

Όμως, η μοίρα της Πάργας άλλαξε δραματικά το 1819. Μετά από μια σειρά διπλωματικών παιχνιδιών και ύστερα από την υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων, οι Άγγλοι, παρά τις δεσμεύσεις τους προς τους Παργινούς, παρέδωσαν την πόλη στον αιμοβόρο Αλή Πασά.

Απέναντι στην άδικη αυτή απόφαση, οι Παργινοί επέδειξαν αξιοθαύμαστο θάρρος και αυτοθυσία. Αρνούμενοι να ζήσουν υπό τον ζυγό της τυραννίας, προτίμησαν την εξορία, παίρνοντας μαζί τους μόνο τα ιερά κειμήλια, τα οστά των προγόνων τους και την ακλόνητη πίστη στην ελευθερία.

Η 15η Απριλίου 1819 έγινε σύμβολο αυτοθυσίας και ηρωισμού. Η έξοδος των Παργινών συγκίνησε ολόκληρη την Ευρώπη, ενισχύοντας το φιλελληνικό κίνημα και δίνοντας ώθηση στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Σήμερα, 204 χρόνια μετά, η μνήμη των Παργινών παραμένει ζωντανή. Η θυσία τους αποτελεί διαχρονικό μήνυμα ελευθερίας και αυτοδιάθεσης, υπενθυμίζοντάς μας πως η αξιοπρέπεια και η ελευθερία είναι αξίες ανεκτίμητες.

Η κληρονομιά των Παργινών:

• Η ηθική νίκη: Παρά την ήττα τους, οι Παργινοί νίκησαν ηθικά, διατηρώντας την ελευθερία τους και αρνούμενοι να υποταχθούν.
• Η ενίσχυση του φιλελληνισμού: Η έξοδός τους συγκίνησε την Ευρώπη και ενίσχυσε το φιλελληνικό κίνημα, φέρνοντας πιο κοντά την απελευθέρωση της Ελλάδας.
• Σύμβολο αυτοθυσίας: Η θυσία τους αποτελεί διαχρονικό σύμβολο αυτοθυσίας και ηρωισμού, υπενθυμίζοντας σε όλους την αξία της ελευθερίας.