ΗΠΕΙΡΟΣ
Οι γυναίκες της Ηπείρου στον πόλεμο του 1940

Με το ξέσπασμα του πολέμου του 1940, γυναίκες από τις πόλεις και τα χωριά της Ηπείρου άνοιξαν τα μπαούλα τους, ξήλωσαν τα προικιά τους, εκποίησαν τις βέρες τους, και έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου να βοηθήσουν τους στρατιώτες που βρίσκονταν στο μέτωπο. Στην επαρχία, μαζί με τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, αντικαθιστούσαν τους άνδρες στις αγροτικές και κτηνοτροφικές δουλειές και, επειδή ακόμα και τα υποζύγια επιστρατεύτηκαν, ζώνονταν το αλέτρι, την αξίνα, το φόρτωμα.
Μεταξύ των πηχυαίων τίτλων στις εφημερίδες για τα κατορθώματα του ελληνικού στρατού, υπήρχαν και εκείνοι που εξήραν τη συμβολή των γυναικών της Ηπείρου, με φράσεις όπως «Η δράσις της Ελληνίδος εις την πρώτην γραμμήν», «Η εποποιία των γυναικών της Ηπείρου. Σε απρόσιτα βουνά μετέφερον τα κανόνια», «Γυναίκες της Ηπείρου εργαζόμεναι νυχθημερόν εις την εκκαθάρισιν των οδών από τα χιόνια».
Οι γυναίκες της Ηπείρου άνοιξαν τα σπίτια τους στους στρατιώτες, προσφέροντας τρόφιμα, κουβέρτες και ρούχα. Αγέλαστες και μαυροφορεμένες οι αγρότισσες των κακοτράχαλων βουνών, από την Κόνιτσα, το Ζαγόρι, το Πωγώνι, τη Φούρκα, τον Πεντάλοφο, τον Επτάλοφο, τη Βούρμπιανη σχημάτιζαν ατέλειωτες φάλαγγες, σκαρφαλώνοντας σε υψόμετρο 2.000 και 2.500 μέτρων, φορτωμένες πολεμοφόδια, όπλα και τρόφιμα στο ανέβασμα, και κουβαλώντας τραυματίες στο κατέβασμα. Όταν οι τραυματίες δεν τα κατάφερναν, εκτελούσαν και χρέη νεκροθάφτη.
Οι γυναίκες της Πίνδου στην πρώτη φάση του ελληνοϊταλικού πολέμου, έφταναν εκεί που δεν έφτανε η επιμελητεία του στρατού λόγω του δύσβατου εδάφους.
Εκτός των άλλων συμμετείχαν στη διάνοιξη και την επιδιόρθωση οδών, καθώς και στην κατασκευή τους. Μάλιστα, σύμφωνα με μαρτυρίες, όταν οι γεφυροποιοί του Μηχανικού αδυνατούσαν να ζεύξουν σε ένα σημείο τον ποταμό Βογιούσα λόγω του ορμητικού ρεύματος των νερών του, μια ομάδα γυναικών της Πίνδου μπήκαν οι ίδιες μέσα στο νερό και πιάστηκαν σφιχτά από τον ώμο, ώστε να δημιουργήσουν ένα ανθρώπινο ανάχωμα που θα ανέκοπτε την ορμή του ποταμού. Για όλες αυτές τις γυναίκες ο Νικηφόρος Βρεττάκος έγραφε: «Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ’ ανέβαιναν. Με την ευκή στον ώμο τους κατά το γιό πηγαίναν και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε, μ’ αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ’ την άλλη».
Μαρτυρίες
Όταν φύγαμε από τη Λάρισα για να πάμε στην Κοζάνη, στο Σαραντάπορο εκεί πέρα οι δρόμοι τότε ήτανε καλντερίμια και χωματόδρομοι, θυμάμαι εκεί επάνω πριν από τα Σέρβια ότι ήταν γυναίκες οι οποίες την δεύτερη ημέρα ακριβώς προς την τρίτη φτιάχνανε τον δρόμο, δηλαδή ρίχνανε πέτρες μες στις λάσπες. Από τότε, από την ίδια μέρα και βέβαια εν συνεχεία στην Ήπειρο εθαυμάσθησαν οι γυναίκες αυτές. Εθαυμάσθησαν πολύ γιατί μετέφεραν εκεί που δεν μπορούσε ούτε μουλάρι. Βάζανε στην πλάτη, μαθημένες αυτές, αυτές κουβαλούσαν νερό και ξύλα. Πήγαιναν στο ρουμάνι μια ώρες δυο, φορτωνόταν τα ξύλα στην πλάτη και τα μετέφεραν στα σπίτια τους μέσα στα χιόνια. Εκάνανε βέβαια μια προμήθεια από το καλοκαίρι για τον χειμώνα, κάνανε για ένα μήνα, από κει και ύστερα. Πηγαίνανε πλέον μέσα στα χιόνια…
(Προφορική μαρτυρία Τάκη Τράντα, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982)
7 Νοεμβρίου 1940. Σήμερα σκοτώθηκαν δύο παιδιά του 33ου Συντάγματος και αυτό μάνιασε περισσότερο τους στρατιώτες. Φωνάζαν εμπρός για τη Ρώμη. Ο θάνατος αυτός αντί να μας δειλιάσει μας έδωσε περισσότερα φτερά για να κυνηγήσουμε τους Ιταλούς. Συνάντησα γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά. Μία ήτο 88 ετών. Μία μου είπε κλείδωσε το μικρό σε μια καλύβα για να βοηθήσει τον στρατό. Το βράδυ είδα μια γριούλα να κρατά δυο μικρά και η μητέρα τους ζύμωνε ψωμί για τον στρατό με το φως δυο κεριών που είχε μέσα σ’ ένα ποτήρι. Τα χιόνια, ο πάγος, το τρομερό κρύο, δεν φαίνονταν να τις τρόμαζε. Όλες γεμάτες χαρά ήθελαν να προσφέρουν στο στρατό ό,τι δεν μπορούσαν τα μεταγωγικά. Αλήθεια γυναίκες θαύμα. Τι διαφορά με τις πόλεις!
(Από το Ημερολόγιο Πολέμου του Αργύρη Μπαλατσού, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982)
Οι νικηταί της Πίνδου προχωρούσαν. Καθώς έφτασαν στον ποταμό Βογιούσα κι είδαν οι ατρόμητες γυναίκες της Πίνδου πως το απότομο ρέμα εμπόδιζε τους σκαπανείς στη δουλειά τους, έκαναν αυθόρμητα κάτι, που ξανάγινε ύστερα στον Καλαμά και στο Δρίνο: μπήκαν οι ίδιες μέσα στα νερά και, πιασμένες σφικτά από τους ώμους, σχημάτισαν πρόσχωμα, που ανάκοβε την ορμή του ποταμού και ευκόλυνε τους γεφυροποιούς!
(Τάκης Ε. Παπαγιαννόπουλος, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού,Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982)
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
Οδηγίες προς επισκέπτες-προσκυνητές του Σουλίου

Σύμφωνα με το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε από τον Δήμο Σουλίου, οι φετινές εκδηλώσεις για την 223η επέτειο της ανατίναξης του Κουγκίου στο Σούλι από τον καλόγερο Σαμουήλ το 1803 θα πραγματοποιηθούν με κάθε μεγαλοπρέπεια την Κυριακή 24 Μαΐου.
Με βάση τα δεδομένα όλων των προηγούμενων ετών, θεωρείται βέβαιο πως και φέτος χιλιάδες επισκέπτες από όλη την Ελλάδα θα κατακλύσουν τα ηρωικά και αιματοβαμμένα βράχια του Σουλίου.
Με την ευκαιρία αυτή, θεώρησα πρέπον, ως προερχόμενος από το Σούλι και ασχολούμενος με την Ιστορία του, να απευθύνω λίγα λόγια, βοηθητικά ελπίζω, προς τους συμπολίτες εκείνους που θα έχουν την πολύτιμη ευκαιρία να φτάσουν ως εκεί πάνω.
Εκεί όπου «ο άγγελος χορεύει του πολέμου, δάφνας μοιράζει», εκεί «όπου αδάμαστοι άντρες… από βράχον εις βράχον πηδάουν ψάλλοντες πολέμιον άσμα», κατά τον εθνικό μας ποιητή Ανδρέα Κάλβο.
Οι οδικές διαδρομές προς το Σούλι
Η ανάβαση στο Σούλι μπορεί να γίνει από τρεις βασικές κατευθύνσεις, ανάλογα με τον τόπο αφετηρίας.
1. Από την περιοχή Ιωαννίνων
Η πρώτη διαδρομή, με αφετηρία την περιοχή των Ιωαννίνων, ακολουθεί τον οδικό άξονα:
Εγνατία – Τύρια – Αρτοπούλα – Ζωτικό – ύψωμα Βριτζάχας / Λιβάδι – Κουκουλιοί – Αυλότοπος – Σούλι.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται ώστε οι οδηγοί να κατευθυνθούν προς Αυλότοπο και όχι προς Τσαγγάρι.
2. Από Φιλιάτες και Ηγουμενίτσα
Η δεύτερη διαδρομή, με αφετηρία τις περιοχές Φιλιατών και Ηγουμενίτσας, ακολουθεί τη διαδρομή:
Εγνατία – διασταύρωση στο Λευτεροχώρι Παραμυθιάς – Αγία Κυριακή / Πόποβο – ανάβαση στο κατάφυτο από έλατα ύψωμα του Γκορίλα – Κουκουλιοί – Αυλότοπος – Σούλι.
Πρόκειται για νέο δρόμο, μέσα από ένα ιδιαίτερα όμορφο φυσικό τοπίο.
3. Από Παραμυθιά – Γλυκή
Η τρίτη πρόσβαση, που είναι και η πιο πολυσύχναστη και ασφαλής, γίνεται από:
Παραμυθιά – Γλυκή – ύψωμα Ζαβρούχου – διασταύρωση για τον κτηνοτροφικό οικισμό “Μαμάκου” – Σούλι.
Και εδώ χρειάζεται προσοχή, ώστε οι οδηγοί να μην κατευθυνθούν προς Τσαγγάρι.
Οι δύο πρώτες διαδρομές είναι δυνατές με μηχανές ή ΙΧ, ενώ η τρίτη μπορεί να γίνει και με λεωφορείο.
Οι ορειβατικές διαδρομές
Για τους ορειβάτες —και ιδιαίτερα για τους μερακλήδες— υπάρχουν άλλες τρεις διαδρομές. Είναι όλες δύσκολες, αλλά και καθηλωτικές.
Σε κάθε περίπτωση, οι διαδρομές αυτές δεν πρέπει να επιχειρούνται από μοναχικούς ορειβάτες.
1. Από τη Γλυκή μέσω της Σκάλας της Τζαβέλαινας
Η πρώτη διαδρομή είναι η πιο γνωστή, πιο ομαλή και πολυσύχναστη.
Ξεκινά από τη Γλυκή, μέσω της περίφημης Σκάλας της Τζαβέλαινας. Από εκεί οδηγεί στη γέφυρα Ντάλλα, όπου συμβάλλουν ο Αχέροντας με το Τσαγγαριώτικο ρέμα, και συνεχίζει προς τις πηγές του Αχέροντα, τη Σαμονίβα και τα Πηγάδια.
Ο χρόνος πορείας υπολογίζεται περίπου σε 2,5 έως 3,5 ώρες.
Στη διαδρομή αυτή διεξάγεται κάθε χρόνο και ο «Δρόμος Θυσίας», την ημέρα των επετειακών εκδηλώσεων.
2. Από το Ρωμανό Λάκκας Σουλίου
Η δεύτερη διαδρομή ξεκινά από το χωριό Ρωμανό της Λάκκας Σουλίου.
Από εκεί ανεβαίνει κανείς στο σουλιώτικο βουνό Βούτσι. Ως ένα σημείο η πρόσβαση μπορεί να γίνει και με όχημα 4×4, μέχρι τη θέση Αλογομάντρι, σε υψόμετρο περίπου 1.100 μέτρων.
Στη συνέχεια, η πορεία συνεχίζεται αριστερά προς την κορυφογραμμή του βουνού Μούργκα —όχι Μουργκάνα, η οποία βρίσκεται στα σύνορα με την Αλβανία— σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρων, πάνω από το Σούλι, στη θέση Άγιος Νικόλαος, όπου υπάρχει και εκκλησάκι.
Από εκεί, το κατηφορικό μονοπάτι οδηγεί στα Πηγάδια.
Ο χρόνος πορείας από το Ρωμανό υπολογίζεται περίπου σε 3 έως 5 ώρες.
3. Από το Παλαιοχώρι Μπότσαρη
Η τρίτη διαδρομή ξεκινά από το ιστορικό χωριό Παλαιοχώρι Μπότσαρη της Λάκκας Σουλίου.
Η πορεία ανεβαίνει στη νότια πλευρά του βουνού Μούργκα, φτάνει στο παρεκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα —ως εκεί είναι δυνατή και η πρόσβαση με 4×4— και συνεχίζει προς την κορυφή, στη θέση Φλάμπουρο, σε υψόμετρο περίπου 1.150 μέτρων.
Στη συνέχεια, η διαδρομή προχωρά δεξιά και φτάνει πάνω από την Κιάφα, στη θέση Τόπι, σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων. Από εκεί, το κατηφορικό μονοπάτι οδηγεί στην Κιάφα και κατόπιν στα Πηγάδια.
Ο χρόνος πορείας από το Παλαιοχώρι Μπότσαρη υπολογίζεται περίπου σε 3 έως 5 ώρες.
Χρήσιμες οδηγίες για την ημέρα των εκδηλώσεων
Την ημέρα των εκδηλώσεων, λόγω της μεγάλης προσέλευσης επισκεπτών και οχημάτων, δημιουργείται συνήθως το αδιαχώρητο.
Όλα τα τροχοφόρα, πλην των επισήμων, σταθμεύουν σε χώρο που έχει προκαθοριστεί από την Τροχαία, μερικές δεκάδες μέτρα πριν από τα Πηγάδια και το Δημοτικό Σχολείο, όπου βρίσκεται και το Ηρώο.
Για τον λόγο αυτό, οι επισκέπτες θα χρειαστεί να συνεχίσουν ανηφορικά με τα πόδια.
Όσοι θελήσουν να φτάσουν μέχρι το ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Δονάτου, όπου τελείται η δοξολογία, θα χρειαστούν κόπο, θέληση και υπομονή.
Επειδή το πλήθος είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί από τα δύο υπάρχοντα τοπικά καφενεία —το ένα από τα οποία λειτουργεί και ως ξενώνας και ταβέρνα— καλό είναι οι επισκέπτες να έχουν μαζί τους:
κρύο νερό, καφέ, αναψυκτικό και σοκολάτα, ιδιαίτερα λόγω της κόπωσης και της εφίδρωσης.
Όσοι ιδρώνουν πολύ ή είναι σωματικά ευαίσθητοι, καλό είναι να έχουν μαζί τους και μια εναλλακτική λύση, όπως ένα φανελάκι και ένα μπουφάν.
Το αεράκι που κατεβαίνει από το Βούτσι και τη Μούργκα είναι δροσερό και απολαυστικό, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να γίνει επικίνδυνο.
Απαραίτητα θεωρούνται επίσης:
γυαλιά ηλίου, καπέλο και ομπρέλα, καθώς ο ήλιος είναι συνήθως έντονος.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται για τα παιδιά.
Η δοξολογία και η αναπαράσταση
Προσωπική σύσταση είναι, όσοι δεν αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, να ανέβουν μέχρι τον Άγιο Δονάτο και στη συνέχεια να επιστρέψουν στο αμφιθέατρο, απ’ όπου θα παρακολουθήσουν την αναπαράσταση.
Η αναπαράσταση αποτελεί την κορυφαία πράξη του Σουλιώτικου Έπους και αξίζει πραγματικά τον κόπο.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, η εκδήλωση πραγματοποιείται περίπου στις 11:00, μετά την επίσημη δοξολογία, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Παραμυθιάς, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.
Για τον λόγο αυτό, το καλύτερο για τους επισκέπτες και προσκυνητές είναι να ξεκινήσουν από τον τόπο τους νωρίς το πρωί, ώστε να φτάσουν στο Σούλι πριν δημιουργηθεί το αδιαχώρητο και πριν δυναμώσει ο ήλιος.
Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι μέχρι το πέρας των εκδηλώσεων απαγορεύεται η επιστροφή με αυτοκίνητο, καθώς ο δρόμος είναι στενός και υπάρχει κίνδυνος ατυχημάτων με όσους ακόμη καταφτάνουν.
Για όσους αγαπούν τη φύση και την ιστορία
Αγαπητέ επισκέπτη και προσκυνητή,
αν είσαι ρομαντικός και φυσιολάτρης, το ιδανικό για σένα είναι να φτάσεις στο Σούλι πριν από την ανατολή του ήλιου.
Καθώς θα ανεβαίνεις μέσα από λαγκάδια και βουνά, κόψε ταχύτητα, άνοιξε το παράθυρο του αυτοκινήτου και η διαδρομή σου θα γίνει ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι.
Θα σε συνοδεύουν τα κελαηδίσματα εκατοντάδων πουλιών, τα κουδουνίσματα και τα βελάσματα των ζώων της περιοχής, ίσως ακόμη και τα ουρλιαχτά των λύκων που βγαίνουν στο πρωινό λυκόφως.
Όταν φτάσεις στο προαύλιο του Αγίου Δονάτου, κοίταξε ως πέρα, ως πάνω και ως κάτω στον καθαρό ορίζοντα.
Το πρώτο που θα νιώσεις είναι μια ανείπωτη και δυνατή γοητεία, που προσφέρει η αγκαλιά της φύσης του Σουλίου.
Κι αν ακόμη δεν έχει ανατείλει ο ήλιος πίσω από τη Μούργκα, θα έχεις το μοναδικό προνόμιο να απολαύσεις μια από τις ωραιότερες ανατολές.
Από ψηλά, από τον Άγιο Δονάτο, θα έχεις την ευκαιρία να αντικρίσεις μερικά από τα πιο σπουδαία και ηρωικά τοπόσημα του Σουλίου:
το Κούγκι, το Κάστρο της Κιάφας, τη Ράχη του Δράκου, τη βαθιά χαράδρα του Αχέροντα, τη Ράχη της Αστραπής πάνω από τη Σαμονίβα, το Ζαβρούχου, το πέρασμα ανάμεσα στην Κιάφα και τον Αβαρίκο, την περίφημη Σκάλα της Τζαβέλαινας.
Μέχρι και το μαρτυρικό Ζάλογγο φτάνει το βλέμμα.
Κι αφού γεμίσεις μέσα σου με γαλήνη, θα αξιωθείς, μετά τη δοξολογία, να παρακολουθήσεις από το αμφιθέατρο την αναπαράσταση της ανατίναξης του Κουγκίου από τον θρυλικό Καλόγερο Σαμουήλ.
Την κορυφαία —και όχι τελευταία— πράξη του Σουλιώτικου Έπους.
Μια στάση στο σπίτι των Τζαβελαίων
Φίλη προσκυνήτρια και φίλε προσκυνητή του Σουλίου,
είτε ανέβεις στο ύψωμα του Αγίου Δονάτου και στο αμφιθέατρο, είτε μείνεις στα Πηγάδια και στο Ηρώο, μην παραλείψεις να επισκεφθείς, λίγα μέτρα πιο πέρα, το αναπαλαιωμένο σπίτι του Λάμπρου και του Φώτου Τζαβέλα, το οποίο λειτουργεί πλέον ως μουσείο.
Εκεί θα σε αναμένει για να σε ξεναγήσει με προθυμία, χαρά και αγνό φρόνημα ο απόγονος των Σουλιωτών ηρώων, Κώστας Τζαβέλας.
Ύστερα από όλα αυτά τα θαυμάσια που επιφυλάσσει το ανέβασμα στο Σούλι, να είσαι βέβαιος ή βέβαιη πως κάθε σωματική κούραση ή δυσθυμία θα υποχωρήσει.
Θα νιώσεις την ψυχή σου γεμάτη από δέος, θαυμασμό και γαλήνη, γιατί θα έχεις εκπληρώσει μια βαθιά επιθυμία.
Και οπωσδήποτε θα αισθανθείς έναν απέραντο σεβασμό και μια υψηλή συγκίνηση για εκείνους τους ήρωες που έκαναν ύψιστη αποστολή και ιδανικό της ζωής τους την προσωπική αξιοπρέπεια, την άδολη αγάπη και τη θυσία για την Ελευθερία.
Εύχομαι σε όλους τους προσκυνητές καλή ανάβαση και θεία μετάληψη με τα εξαίσια νάματα του ιερού τόπου του Σουλίου.
Βαγγέλης Τσιρώνης
Φιλόλογος – συγγραφέας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εγνατία οδός: Η κοινωνία δεν αντέχει άλλη ασάφεια

Η σημερινή τραγωδία στην Εγνατία Οδό, στο τμήμα της Δωδώνης, με δύο νεκρούς και τραυματίες, δεν επιτρέπει εύκολες κουβέντες ούτε βιαστικά συμπεράσματα. Όσο η διερεύνηση βρίσκεται σε εξέλιξη, κανείς δεν μπορεί να μιλά με βεβαιότητα για τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος. Αυτό είναι έργο των αρμόδιων αρχών και μόνο.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μένει εκτός συζήτησης η συνολική εικόνα του δρόμου. Γιατί το ζήτημα δεν αφορά μόνο το σημερινό δυστύχημα. Αφορά και το κλίμα που έχει ήδη διαμορφωθεί γύρω από την Εγνατία στην Ήπειρο: κλειστές λωρίδες, περιορισμοί σε σειρά σηράγγων, έντονες αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες και παρατάσεις που φτάνουν έως το τέλος Αυγούστου. Η ίδια η ΕΡΤ κατέγραψε ότι στην Ήπειρο σημαντικό τμήμα του άξονα λειτουργεί με μία μόνο λωρίδα, ενώ οι αντιδράσεις συνδέονται και με την αίσθηση ότι δεν υπάρχει πάντοτε καθαρή εικόνα για το τι ακριβώς εκτελείται και πότε ολοκληρώνεται.
Για τον οδηγό, η καθημερινή εμπειρία δεν είναι καθόλου ευχάριστη: χαμηλότερες ταχύτητες, καθυστερήσεις, μεγαλύτερη κόπωση, εκνευρισμός και συνεχής προσαρμογή σε συνθήκες που αλλάζουν από σημείο σε σημείο. Και όταν σε αυτά προστίθενται βαρέα οχήματα, στενώματα της κυκλοφορίας και η ψυχολογική πίεση να μη μείνει κανείς «κολλημένος» πίσω από μια νταλίκα λίγο πριν από μονολωρίδα, είναι προφανές ότι το περιβάλλον οδήγησης γίνεται πιο απαιτητικό. Αυτό δεν αποτελεί από μόνο του πόρισμα για το σημερινό δυστύχημα. Αποτελεί, όμως, μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοείται.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν αμφισβητεί την ανάγκη αναβάθμισης. Το αντίθετο. Έχει ήδη αναφερθεί επισήμως ότι 69 σήραγγες άνω των 500 μέτρων χρειάζονται ουσιαστικές παρεμβάσεις για να ανταποκριθούν στις απαιτούμενες προδιαγραφές ασφαλείας και να λάβουν την αναγκαία πιστοποίηση. Το ίδιο το Υπουργείο εξετάζει σενάρια αμφίδρομής και περιορισμών ώστε να γίνουν οι απαραίτητες παρεμβάσεις χωρίς πλήρη αποκλεισμό της Εγνατίας. Αν, λοιπόν, απαιτούνται έλεγχοι, τεχνικές παρεμβάσεις και σοβαρή προετοιμασία, αυτά πρέπει να προχωρήσουν χωρίς εκπτώσεις. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, η κοινωνία δικαιούται κάτι περισσότερο από γενικές αναφορές στην ασφάλεια. Δικαιούται σαφές σχέδιο, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και τακτική, υπεύθυνη ενημέρωση.
Η σημασία της Εγνατίας υπερβαίνει κατά πολύ την ταλαιπωρία μιας απλής καθημερινής μετακίνησης. Είναι ο δρόμος που ξεκινά από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας και διατρέχει την Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Είναι κρίσιμος άξονας για τις μεταφορές, το εμπόριο, τη διακίνηση προϊόντων, την εφοδιαστική αλυσίδα και τον τουρισμό. Και ακριβώς γι’ αυτό, ενόψει της θερινής περιόδου, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό: μπορεί ένας τόσο σημαντικός δρόμος να μπαίνει στους πιο απαιτητικούς μήνες του χρόνου με τόσο μεγάλη εκκρεμότητα στην εικόνα που παρουσιάζει;
Από τα τέλη Δεκεμβρίου 2025 η Εγνατία λειτουργεί πλέον σε καθεστώς 35ετούς παραχώρησης, από το σχήμα ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ–Egis, με πρόβλεψη σημαντικών επενδύσεων ανάταξης και βαριάς συντήρησης. Αυτό δεν μειώνει την ανάγκη λογοδοσίας. Την αυξάνει. Γιατί όταν αλλάζει το μοντέλο διαχείρισης ενός τόσο κρίσιμου οδικού άξονα, ο πολίτης περιμένει όχι μόνο δεσμεύσεις, αλλά και ορατή πρόοδο.
Η Ήπειρος δεν ζητά χάρη. Ζητά το αυτονόητο. Έναν δρόμο ασφαλή και λειτουργικό, αλλά και μια διαχείριση που να χαρακτηρίζεται από καθαρό σχέδιο, συνέπεια και υπεύθυνη ενημέρωση. Και μετά τη σημερινή τραγωδία, το αίτημα αυτό γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό: λιγότερη ασάφεια, περισσότερη καθαρότητα, περισσότερη ευθύνη απέναντι στους πολίτες.
Σωτήρης Γιάκης
Χειρουργός Οδοντίατρος

























