Ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα των ανθρώπων είναι και αυτό της αχαριστίας.Της αγνωμοσύνης προς όλους εκείνους που με τον τρόπο τους έχουν βοηθήσει στο να ξεπεράσουμε δυσκολίες,κινδύνους,να ξεκλειδώσουμε πόρτες και να μας δείχνουν όψεις του μέλλοντος μας.

Είναι αγνωμοσύνη να διαγράφουμε όλα όσα οι άλλοι έκαναν για εμάς πολλές φορές με τόσο κόστος που να έχει αντίκτυπο στην ίδια του την ζωή. Πόσο μάλιστα όταν ομιλούμε για τον ποιητή και στιχουργό Άλκη Αλκαίο. Έναν λόγιο αγωνιστή που με την στάση του έκανε περήφανο όλο τον κόσμο. Περήφανη όμως δεν μπορεί να θεωρείται η Πάργα καθώς τόσο οι αρχές όσο και ο κόσμος αυτής επικροτεί και συντηρεί τον πλήρη αφανισμό του Αλκαίου από την περιοχή.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ανήμερα της κηδείας του Άλκη Αλκαίου ο τότε Δήμαρχος Πάργας Αθ. Λιόλιος εξαγγέλει ότι η ελληνική σημαία θα κυματίζει μεσίστια στον δήμο Πάργας και στα σχολεία. Η οδός ανεξαρτησίας θα μετονομαστεί σε οδό Άλκη Αλκαίου και ότι ή 10ή Δεκεμβρίου 2012 θα κηρυχθεί για όλες τις γενιές των Παργινών ως μέρα πένθους. Με τα χρόνια αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν είναι ότι δεν έγινε τίποτε από όλα αυτά, αλλά ότι κανείς δεν βρέθηκε να πει έστω μια κουβέντα. Τηρώντας το ρητό ότι η ανοχή ειναι συνενοχή. Γιατί δυστυχώς όλοι είστε συνένοχοι σε αυτό που συντελείται τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην περιοχή.

Δεν υπάρχει στην καθημερινότητά των ανθρώπων της Πάργας ο Αλκαίος. Δεν σας άγγιξε η απουσία του. Και δεν αρκεί να κάνει ο σύλλογος ένα αφιέρωμα για τα δύο χρόνια από τον θάνατο του ή να σταθούμε ότι ο δήμος πραγματοποίησε μια συναυλία προς τιμήν του. Αυτό στην δική μου γλώσσα το ονομάζω επιφανειακή προσέγγιση, για να μην το πω τυπική προσέγγιση.

Οφείλει η υγιής κοινωνία να πάρει θέση έστω και καθυστερημένα. Εκπαιδευτικοί φορείς, ο πολιτιστικός σύλλογος, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών και κυρίως άνθρωποι που γνώριζαν και αγαπούσαν τον Άλκη να αφυπνιστούν. Το οφείλουμε στον ίδιο τον Άλκη, το οφείλουμε στο κόσμο της Πάργας που ζει και διαμένει εκεί αλλά και στους εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που επισκέπτονται την Πάργα.

Μα πάνω από όλα στα ίδια μας τα παιδιά, στην συνέχεια μας δείχνοντας τον πολιτισμό και το ήθος που δίδαξε τόσο με το έργο του όσο και με την στάση του αυτός ο μεγάλος ποιητής.

Δεν μένει τίποτε άλλο από το να ξεκινήσουμε.Θα ξαναβρεθούμε.

Με τιμή

Ανδρέας Σπ.Αλεξίου
Δημοσιογράφος