ΑΠΟΨΕΙΣ
Μεγαλώνοντας γινόμαστε πιο επιλεκτικοί κι ανεχόμαστε λιγότερα

Μεγαλώσαμε, λέμε κι έτσι αβίαστα κολλάμε κι από δίπλα ένα «Ωριμάσαμε» για να υπάρχει. Καμία ωριμότητα όμως δεν ήρθε απλώς επειδή πρόσθεσες μερικά παραπάνω κεριά στην τούρτα σου ή στριμώχτηκες σε πιο σοβαρά παπούτσια.
Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη. Ναι, σε ωρίμασε ο πόνος, η προδοσία, τα λάθη, οι αναχωρήσεις χωρίς επιστροφή, τα όμορφα λόγια που δε βρέθηκε μία πράξη να τα συνοδέψει. Έβαλες πολλές φορές νερό στο κρασί σου μέχρι που δεν πινόταν πια κι έτσι έσπασες το ποτήρι. Ωρίμασες γιατί δεν είχες άλλη επιλογή, μπήκες –ή σε ρίξανε– στα βαθιά και κολύμπησες.
Λες πιο συχνά «Όχι» και πολύ πιο σπάνια «Ναι». Οι καταφάσεις σου είναι μετρημένες και πρώτα σκέφτεσαι να μη χαλάσεις χατίρι στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Σε άφησες κάτω στην τραμπάλα πολλές φορές, καιρός να σηκωθείς.
Με τα χρόνια και τις ήττες σου –από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ήθελαν και το έψαχναν στη ζωή σου– αποφάσισες πως οι παρουσίες δε σου είναι τόσο απαραίτητες τελικά -ιδιαίτερα αυτές οι περιστασιακές. Κλείνεις την πόρτα σου ευκολότερα και την ανοίγεις πλέον με μεγάλη προσοχή και καχυποψία.
Αντίστοιχα έπαψες πια να κρύβεσαι πίσω από πόρτες μισόκλειστες και συναισθηματικές χαραμάδες. Όταν κάτι τελειώνει, φεύγεις μακριά. Η εμπειρία σου σού απέδειξε πως σπάνια –ως ποτέ– αποδίδουν οι δεύτερες ευκαιρίες και πως οι μισοτελειωμένες ιστορίες, σε τελειώνουν όσο περιμένεις να τις ξαναρχίσεις.
Συνειδητοποίησες πια πως δε θες στη ζωή σου όποιον δε σε χρειάζεται στη δική του και πως τα αισθήματα έχουν νόημα μονάχα όταν είναι αμοιβαία. Έχασες πολύ χρόνο περιμένοντας, προσπαθώντας να καταλάβεις τι θέλουν, ακόμα κι αν θέλουν. Έγινες αποκούμπι για ανθρώπους που σε άδειασαν στην πρώτη δυσκολία.
Συμφιλιώθηκες με τη μοναξιά κι είναι πολλές πια οι φορές που την επιλέγεις. Την προτιμάς από ψεύτικους φίλους και χλιαρούς ερωτάκους, από ανούσιες φωνές κι άχαρα αγγίγματα. Ένα ποτήρι κρασί, μουσική που γουστάρεις κι ένα καλό βιβλίο αρκούν για να χαμογελάσει η ψυχή σου.
Εμπιστεύεσαι δύσκολα πια∙ για όλες εκείνες τις φορές που καθυστέρησες το βήμα σου ή έκανες πίσω για να μετριάσεις τη διαφορά μα σε προσπέρασαν με την πρώτη ευκαιρία κι ούτε έριξαν ξανά το βλέμμα τους προς το μέρος σου. Ακόμα βέβαια κάνεις πίσω, είπαμε άλλαξες, δεν έγινες όμως κι άλλος άνθρωπος. Όμως προτιμάς πια τουλάχιστον οι πιθανότητες να ‘ναι με το μέρος σου.
Δεν πέφτεις με τα μούτρα ούτε τα δίνεις όλα, κρατάς κάτι και για σένα. Εξάλλου αυτό που θα κουβαλάς πάντα είναι ο εαυτός σου, ε ήταν καιρός να αρχίσεις να τον προσέχεις. Ανέχεσαι λιγότερα και σταμάτησες να σε πουλάς φτηνά. Αυτοσεβασμός κι αξιοπρέπεια κι ας το βαφτίζουν οι άλλοι εγωισμό. Αν δε σ’ αγαπήσεις εσύ, είναι ανώφελο να περιμένεις κάποιον άλλον να το κάνει, το έμαθες.
Παίρνεις τηλέφωνα και χτυπάς κουδούνια, όμως στη δεύτερη άρνηση κι αμφιβολία, τα παρατάς. Δεν έχει νόημα να κερδίσεις την προσοχή κάποιου με το ζόρι ούτε θες μικροποσότητες συναισθήματος από οίκτο. Ό,τι δε σου χαρίζεται απλόχερα, δεν πρόκειται να το ζητιανέψεις -όχι πια.
Έμαθες πως η ποσότητα δεν προσφέρει τίποτα, μάλλον σε κουράζει κι έτσι αναζητάς την ποιότητα. Στους ανθρώπους, στις σχέσεις, στις κουβέντες σου, ακόμα και στο φαγητό σου. Επιλέγεις πια κι αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντικό είναι να μη στριμώχνεσαι στα κουτάκια άλλων, να μη γίνεσαι χαμαιλέοντας για να προσαρμόζεσαι στις καταστάσεις, αλλά να ορίζεις εσύ το περιβάλλον σου.
Έπαψες να ενθουσιάζεσαι με το παραμικρό και προσπαθείς ακόμα να βάλεις χαλινάρι στον αυθορμητισμό σου. Κρατάς χαμηλά τις προσδοκίες σου για να αποφύγεις κάπως την απογοήτευση.
Ξέρεις πια πως ο χρόνος σου είναι δώρο πολύτιμο χωρίς κάρτα αλλαγής, γι’ αυτό τον φυλάς και τον χαρίζεις μόνο εκεί που αξίζει. Άδειασες τις σκέψεις σου από περαστικούς και σταμάτησες να κάνεις υπομονή. Ποτέ δεν τη συμπαθούσες, δεν μπορείς να περιμένεις. Ό,τι θες, το θες τώρα, το διεκδικείς κι αν δεν το πετύχεις, πείθεις τον εαυτό σου πως δεν το ήθελες και τόσο. Σου επιτρέπεις να πονέσεις μόνο για δυο μέρες, μετά σου χρωστάς να χαμογελάσεις.
Κλαις πολύ και γελάς ακόμα περισσότερο. Πλέον τα όριά σου τα σχεδιάζεις εσύ και την ευτυχία σου τη χρωματίζεις όπως θέλεις. Δεν περιμένεις κανέναν, προχωράς κι όσοι θέλουν, θα σε προλάβουν.
ΠΗΓΗ pillowfights.gr
ΑΠΟΨΕΙΣ
Θεσσαλονίκη και ΔΕΘ: Αστυνομοκρατία, ταλαιπωρία και το ερώτημα «ποιον τελικά προστατεύουν;»

Έντονο προβληματισμό προκαλούν για ακόμη μία χρονιά στη Θεσσαλονίκη τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας ενόψει της ΔΕΘ, με το κέντρο της πόλης να προετοιμάζεται για περιορισμούς, ισχυρή αστυνομική παρουσία και αυξημένη κυκλοφοριακή επιβάρυνση. Κάτοικοι εκφράζουν την αγανάκτησή τους, θέτοντας το ερώτημα αν η έκταση των μέτρων είναι ανάλογη με τις πραγματικές ανάγκες και ποιον τελικά εξυπηρετεί.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται η παρουσία χιλιάδων αστυνομικών, με αναφορές για περίπου 5.000 έκτακτα αποσπασμένους ενόψει της ΔΕΘ. Η εικόνα αυτή, σε συνδυασμό με τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, τις συνεχείς μετακινήσεις αστυνομικών δυνάμεων και την αναστάτωση στο κέντρο, δημιουργεί για πολλούς κατοίκους την αίσθηση μιας πόλης που για ένα ακόμη Σαββατοκύριακο λειτουργεί υπό καθεστώς ιδιαίτερα αυξημένων μέτρων ασφαλείας.
Παράλληλα, περιγράφεται μια Θεσσαλονίκη που σταδιακά αδειάζει. Φοιτητές επιλέγουν να επιστρέψουν στα πατρικά τους, ενώ αρκετοί κάτοικοι που έχουν τη δυνατότητα εγκαταλείπουν προσωρινά το κέντρο για τη Χαλκιδική ή άλλους προορισμούς. Στον χώρο των ταξί, επίσης, διατυπώνεται η εκτίμηση ότι επαγγελματίες αποφεύγουν να εργαστούν στο κέντρο τις ημέρες της ΔΕΘ, λόγω των περιορισμών και της δυσκολίας μετακίνησης.
Το πολιτικό μήνυμα της αποχής
Η συζήτηση αποκτά και πολιτική διάσταση, με αναφορά στα εκλογικά δεδομένα της Α’ Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 2023. Από 533.800 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, ψήφισαν 341.466, ενώ 192.334 δεν προσήλθαν στις κάλπες.
Στα αποτελέσματα που παρατίθενται, η Νέα Δημοκρατία συγκέντρωσε 112.971 ψήφους, ο ΣΥΡΙΖΑ 65.181, η Ελληνική Λύση 27.629, το ΠΑΣΟΚ 26.270, το ΚΚΕ 24.607, η ΝΙΚΗ 15.145, η Πλεύση Ελευθερίας 14.969 και το ΜέΡΑ25 περίπου 11.000 ψήφους, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα συγκέντρωσαν συνολικά 33.082.
Για όσους ασκούν κριτική στο πολιτικό σύστημα, το μεγαλύτερο μήνυμα βρίσκεται στην αποχή. Οι 192.334 πολίτες που δεν πήγαν στις κάλπες ξεπερνούν κατά πολύ τις ψήφους οποιουδήποτε μεμονωμένου κόμματος, γεγονός που χρησιμοποιείται ως ένδειξη πολιτικής αποστασιοποίησης και δυσπιστίας απέναντι στο σύνολο του πολιτικού προσωπικού.
«Αφού όλα βαίνουν καλώς, γιατί τόσα μέτρα;»
Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι απλό: εφόσον η επίσημη κυβερνητική εικόνα παραμένει ότι η κατάσταση στη χώρα εξελίσσεται ομαλά, γιατί απαιτείται μια τόσο εκτεταμένη κινητοποίηση αστυνομικών δυνάμεων για την παρουσία της πολιτικής ηγεσίας στη Θεσσαλονίκη;
Η κριτική δεν περιορίζεται στα μέτρα ασφαλείας. Αγγίζει συνολικά την αξιοπιστία των πολιτικών εξαγγελιών, ιδιαίτερα απέναντι σε μια κοινωνία που εμφανίζεται κουρασμένη από υποσχέσεις και ζητά άμεσα, μετρήσιμα αποτελέσματα στην καθημερινότητά της.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στους νέους ανθρώπους που επιλέγουν να αναζητήσουν εργασία και προοπτικές στο εξωτερικό. Το φαινόμενο παρουσιάζεται ως μία ακόμη ένδειξη της απόστασης ανάμεσα στις κυβερνητικές εξαγγελίες περί ανάπτυξης και στην εμπειρία ενός τμήματος της κοινωνίας που δηλώνει ότι δεν βλέπει ουσιαστική βελτίωση στις συνθήκες ζωής του.
Οι κάτοικοι του κέντρου στο ίδιο έργο θεατές
Για όσους ζουν μόνιμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, πάντως, το ζήτημα είναι πολύ πιο άμεσο. Κλειστοί δρόμοι, περιορισμοί στην κυκλοφορία, σειρήνες, αυξημένη παρουσία αστυνομικών οχημάτων και δυσκολία στις καθημερινές μετακινήσεις συνθέτουν ένα σκηνικό που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.
Και πίσω από τη γενικότερη πολιτική αντιπαράθεση παραμένει ένα πρακτικό ερώτημα: αν η ΔΕΘ αποτελεί θεσμό που υποτίθεται ότι συνδέει την πολιτική ηγεσία με την κοινωνία και την οικονομία, μπορεί αυτό να συμβαίνει όταν ένα μεγάλο μέρος της ίδιας της πόλης αισθάνεται ότι για ημέρες πρέπει απλώς να υπομένει τις συνέπειες;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πρόωρη αποπληρωμή χρέους: Καταγγελίες ότι τα υπερπλεονάσματα χτίστηκαν πάνω στους φόρους των πολιτών

Πρόωρη αποπληρωμή χρέους: Στο επίκεντρο τα 13 δισ. ευρώ και τα υπερπλεονάσματα
Έντονη κριτική στην κυβερνητική επιλογή για πρόωρη αποπληρωμή μέρους του δημόσιου χρέους διατυπώνεται με αφορμή ποσό περίπου 13 δισ. ευρώ, με βασικό επιχείρημα ότι τα υψηλά δημοσιονομικά πλεονάσματα προέρχονται σε σημαντικό βαθμό από τη φορολογική επιβάρυνση των πολιτών και θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε άλλες ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας.
Στην παρέμβαση υποστηρίζεται ότι τα συγκεκριμένα κεφάλαια δεν αποτελούν χρήματα που «περισσεύουν», αλλά αποτέλεσμα μιας δημοσιονομικής πολιτικής που, όπως καταγγέλλεται, στηρίζεται στην υψηλή και άδικη φορολόγηση των Ελλήνων πολιτών.
Κριτική για τα υπερπλεονάσματα
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα υπερπλεονάσματα, τα οποία παρουσιάζονται ως αποτέλεσμα της αυξημένης φορολογικής επιβάρυνσης, ενώ ταυτόχρονα τίθεται το ζήτημα των οφειλών του Δημοσίου προς ιδιώτες.
Η θέση που διατυπώνεται είναι ότι, αντί να συσσωρεύονται σημαντικά ποσά με στόχο την πρόωρη εξόφληση δανειακών υποχρεώσεων, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας και βασικών δημόσιων υπηρεσιών.
Παιδεία, Υγεία, μισθοί και συντάξεις
Μεταξύ των τομέων στους οποίους, σύμφωνα με την ίδια επιχειρηματολογία, θα μπορούσαν να διοχετευθούν τα χρήματα αναφέρονται η Παιδεία, η Υγεία, οι μισθοί και οι συντάξεις.
Η κριτική εστιάζει στο ότι η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως θετική εξέλιξη για τη χώρα, ενώ η αντίθετη άποψη υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να εξεταστεί κατά πόσο μέρος των διαθέσιμων πόρων θα μπορούσε να επιστρέψει στην κοινωνία ή να κατευθυνθεί σε δημόσιες επενδύσεις.
Αιχμές κατά του πρωθυπουργού
Στην παρέμβαση διατυπώνονται παράλληλα ιδιαίτερα αιχμηρές πολιτικές αιτιάσεις σε βάρος του πρωθυπουργού, με τον ισχυρισμό ότι η επιλογή της πρόωρης αποπληρωμής εξυπηρετεί και την ενίσχυση της εικόνας της κυβέρνησης απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Μάλιστα, εκφράζεται η εκτίμηση ότι πίσω από αυτή την επιλογή μπορεί να υπάρχουν και προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις για το μέλλον του πρωθυπουργού σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρόκειται, ωστόσο, για πολιτική αξιολόγηση και ισχυρισμό που διατυπώνεται στο πλαίσιο της συγκεκριμένης κριτικής και όχι για τεκμηριωμένο γεγονός.
Το ζήτημα της πρόωρης αποπληρωμής του δημόσιου χρέους επαναφέρει έτσι στο προσκήνιο τη συζήτηση για το πώς πρέπει να αξιοποιούνται τα δημοσιονομικά πλεονάσματα: στην ταχύτερη μείωση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας ή στην ενίσχυση εισοδημάτων, δημόσιων υπηρεσιών και επενδύσεων.





























