Μαζί με τους ελέγχους που εντείνονται και τα πρώτα λουκέτα που έχουν αρχίσει να μπαίνουν σε καταστήματα τα οποία έχουν παραβιάσει τη νομοθεσία με το να μην κόβουν για παράδειγμα αποδείξεις, οι ειδήσεις αυτές φέρνουν μία αισιοδοξία ότι επιτέλους κάτι αρχίζει ίσως να αλλάζει στη χώρα της παρανομίας και του “ωχ αδερφέ”.

Η Δικαιοσύνη, οι ελεγκτικές υπηρεσίες και η πολιτεία αξίζουν λοιπόν ένα μπράβο, αρκεί αυτές οι κινήσεις να μην είναι μεμονωμένες, αλλά να έχουν διάρκεια στο πλαίσιο μίας στοχευμένης πολιτικής αντιμετώπισης φαινομένων φοροδιαφυγής και παρανομίας, ώστε να μην υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός απέναντι στους νομοταγείς επιχειρηματίες, καθώς και στο πλαίσιο μίας ολοκληρωμένης πολιτικής για τον τουρισμό.

Η τυρρανία της ξαπλώστρας, που έχει εξαπλωθεί σε όλες σχεδόν τις ελληνικές παραλίες. Συχνά χωρίς να αφήνει τετραγωνικό μέτρο ελεύθερο και εξίσου συχνά χωρίς νομιμη απόδειξη (τα χειρόγραφα χαρτάκια που δίνουν συχνά οι ανευθυνοϋπεύθυνοι των “επιχειρήσεων” δεν λογίζονται ως απόδειξη, αφού δεν προσφέρουν καταγραφή για την εφορία). Σχεδόν πάντα δε συνοδεία μουσικής άνω των 60 decibel που είναι το επιτρεπτό από το νόμο όριο (για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της παρανομίας εδώ, σημειώνεται ότι 60 decibel είναι η ένταση της ανθρώπινης ομιλίας σε μία συζήτηση) και με το μπάσο να δονεί την άμμο ακόμη και εκεί που οι υπόλοιποι ήχοι δε φτάνουν.

Όλοι μας έχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων φαινομένων, από την απόδειξη που δεν κόβουν μπαρ, beach bar και εστιατόρια, μέχρι την ανυπόφορα δυνατή μουσική και την καταπάτηση κάθε δημόσιου χώρου.

Πρέπει λοιπόν να μπουν επιτέλους όρια, ώστε οι νομοταγείς επιχειρηματίες και φορολογούμενοι να επιβραβεύονται, το κράτος να έχει τα αναγκαία έσοδα και η χώρα να μπορεί να συνεχίσει να προσελκύει όλο και περισσότερο και πιο ποιοτικό τουρισμό.

*της Βίκυς Σαμαρά, αρχισυντάκτριας του Πολιτικού Τμήματος του NEWS 247