ΕΡΕΥΝΕΣ

Πώς προέκυψαν ορισμένα σύμβολα

Published

14 years ago

04/05/2012

1. Το σύμβολο ειρήνης

Το σύμβολο της ειρήνης χρονολογείται από το 1958 και σχεδιάστηκε για την Εκστρατεία για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό (CND). Το έμβλημα συνδυάζει τα “Ν” και “D”, τα αρχικά δηλαδή των λέξεων “Nuclear Disarmament” (Πυρηνικός Αφοπλισμός). Μια άλλη θεωρία είναι πως είναι επινόηση του Νέρωνα (ναι εκείνου που έκαψε τη Ρώμη) καθώς σταύρωσε τον Άγιο Πέτρο σε ανάποδο σταυρό και το σύμβολο όντως απεικονίζει έναν σπασμένο σταυρό. Υπάρχουν επίσης ισχυρισμοί ότι το σύμβολο για την παγκόσμια ειρήνη στην πραγματικότητα συνδέεται με το διάβολο στη μεσαιωνική περίοδο.

2. Τα ιατρικά σύμβολα

Το κηρύκειο με το κουλουριασμένο φίδι γύρω του, είναι το σύμβολο του ιατρικού επαγγέλματος. Μερικοί λένε ότι έχει σχέση με την Εξόδου (Έξοδος 7:12) από τη Βίβλο, όπου ο Μωυσής έριξε την ράβδο του και καταβρόχθισε τα άλλα φίδια. Μια άλλη θεωρία λέει πως ανήκει στον Ασκληπιό, τον αρχαίο Έλληνα θεό της ιατρικής. Στο σύμβολο για τα Επείγοντα επίσης χρησιμοποιείται το φίδι αλλά και στη φαρμακολογία (αν και συνηθέστερο είναι το γουδί και γουδοχέρι).

3. Ερυθρός Σταυρός

Συγκλονισμένος από την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης για τους τραυματίες της μάχης του Σολφερίνο μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας το 1859, ο Ελβετός επιχειρηματίας Ζαν-Ερρίκος Ντυνάν πρότεινε τη δημιουργία ενός ουδέτερου οργανισμού που θα φροντίζει τους τραυματίες και γενικά τους αμάχους κατά τη διάρκεια πολέμων.

Η Διεθνής Ερυθρός Σταυρός ξεκίνησε το 1863 και η αρχική Σύμβαση της Γενεύης, αναγνωρίζοντας την ιδιαίτερη κατάσταση των τραυματιών και του ιατρικού προσωπικού στο πεδίο της μάχης, χρονολογείται από το 1864. Ο Ερυθρός Σταυρός σε λευκό φόντο είναι το αντίθετο της σημαίας της Ελβετίας, πατρίδα του Ντυνάν. Η λευκή σημαία αναγνωρίζεται διεθνώς σήμα πως κάποιος θέλει να παραδοθεί. Ακόμη, η Ελβετία είχε μια μακρά ιστορία ουδετερότητας.

Ο κόκκινος σταυρός σε λευκό πανί είναι επίσης εύκολα αναγνωρίσιμος από απόσταση. Το 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, η Οθωμανική αυτοκρατορία, όπως στη συνέχεια και όλες οι μουσουλμανικές χώρες, αποφάσισε να υιοθετήσει αντί για τον χριστιανικό σταυρό, την ερυθρά ημισέληνο. Η επίσημη αναγνώριση της έγινε το 1929. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί το κόκκινο αστέρι του Δαβίδ.

4. Το smile

Ο Harvey Ball σχεδίασε το πρώτο χαμογελαστό πρόσωπο το 1963 για την ασφαλιστική εταιρία State Mutual Life. Για να βελτιωθεί το ηθικό των εργαζομένων μετά από μια πρόσφατη συγχώνευση, το πρόσωπο θα τοποθετούνταν σε αφίσες, κουμπιά και κάρτες. Τα κουμπιά έγιναν πολύ δημοφιλή, με περισσότερα από 50 εκατομμύρια πωλήσεις μέχρι το 1971. Ο Harvey Ball πληρώθηκε μόνο 45 δολάρια για το έργο του, αφού ποτέ δεν έγινε εμπορικό σήμα, αλλά ποτέ δεν μετάνιωσε για την απόφαση αυτή.

5. Το σύμβολο της Ατομικής Ενέργειας

Το διεθνές σύμβολο ακτινοβολία εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1946 και ήταν αρχικά πορφυρό σε μπλε φόντο, μέχρι που εκδόθηκε το πιο αναγνωρίσιμο, κίτρινο και μαύρο. Ωστόσο, το 2007, αναγγέλθηκε ότι θα υπάρξει ένα ακόμα σύμβολο για τους κινδύνους ραδιενέργειας, μετά από έρευνες που έδειξαν ότι τα παιδιά συχνά μπερδεύουν το κίτρινο-μαύρο σύμβολο με έλικα.

Το νέο σύμβολο δείχνει την ακτινοβολία, τον κίνδυνο του θανάτου και την ανάγκη να τρέξει κάποιος μακριά, σε συνδυασμό με το κόκκινο για τον κίνδυνο.

6. Το σύμβολο των βιολογικών κινδύνων

Το σύμβολο σχεδιάστηκε αρχικά από την Dow Chemical για τα προϊόντα της το 1966, αλλά πλέον είναι παγκόσμιο σύμβολο για τους βιολογικούς κινδύνους.

7. Το δολάριο και η βρετανική λίρα

Το σύμβολο του δολαρίου προέρχεται από το ισπανο-μεξικάνικο πέσο, γνωστό ως ισπανικό δολάριο. Η νομισματική αυτή μονάδα χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη Βόρειο Αμερική κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης στα τέλη του 18ου αιώνα. Η πιο ευρέως αποδεκτή θεωρία είναι ότι το σύμβολο του δολαρίου προέρχεται από την συντομογραφία του ισπανο-μεξικάνικου πέσο, η οποία ήταν «PS». Με την πάροδο του χρόνου το «S» άρχισε να γράφεται πάνω από το «P», το οποίο άρχισε να μοιάζει με το “$”. Μια άλλη θεωρία είναι ότι το σύμβολο αντιπροσωπεύει μια κάθετο στο 8, καθώς το πέσο ονομαζόταν και “κομμάτια του 8”.

Η λίρα στερλίνα, το νόμισμα του Ηνωμένου Βασιλείου, και προέρχεται από το κεφαλαίο «L», από τη λέξη Libra (Ζυγός), την κύρια ρωμαϊκή μονάδα βάρους.

Πως προέκυψε το “@”

Το σύμβολο “@” είναι διεθνές. Χρησιμοποιείται ακόμα και σε χώρες που οι γλώσσες τους δεν χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο. Σε κάθε γλώσσα, όμως, έχει διαφορετική ονομασία και οι περισσότερες είναι πολύ πιο … εύστοχες από το ελληνικό “παπάκι”.

Θεωρίες για την προέλευση του
* Αναπτύχθηκε ως σύμβολο της εμπορικής στενογραφίας “each at” (σε κάθε). Μοιάζει με ένα μικρό “a” μέσα σε ένα μικρό “e” και ξεχωρίζει από το “at” (προς) ή “per” (ανά). Για παράδειγμα, το κόστος “12 μήλα @ €1” σημαίνει €12, ενώ το κόστος “12 μήλα προς €1” σημαίνει €1.

* Μοναχοί στον Μεσαίωνα έγραφαν σύντομα τη Λατινική λέξη “ad” (στο, προς, από, περίπου) δίπλα σε κάποιο ψηφίο, ώστε να γλυτώνουν χώρο και μελάνι. Η θεωρεία λέει πως αυτή η συντομογραφία του “ad”, είναι από το γράμμα “D” αντεστραμμένο που περικλείει το “a”.

* Αρχικά ήταν σύντμηση της ελληνικής πρόθεσης “ανά”.

* Ένας Ιταλός ακαδημαϊκός ισχυρίζεται ότι εντόπισε το σύμβολο στην ιταλική Αναγέννηση, σε ένα ενετικό εμπορικό έγγραφο υπογεγραμμένο από τον Francesco Lapi, στις 4 Μαΐου 1537. Πρόκειται για εμπορική συμφωνία με τον Φρανθίσκο Πιθάρο (Ισπανός εξερευνητής και κονκισταδόρος, κατακτητής της Αυτοκρατορία των Ίνκας), και αναφέρεται “η τιμή ενός @ κρασιού στο Περού”. Το σύμβολο χρησιμοποιούνταν από καιρό στα ισπανικά και τα πορτογαλικά ως συντομογραφία του arroba, μια μονάδα βάρους ίσο με 9 κιλά περίπου, και προέρχεται από την αραβική έκφραση “1/4”. Στα ιταλικά, το σύμβολο ερμηνεύθηκε σαν “αμφορέας”.

* Από το νορμαδικό “à” (σε, κάθε).

* Ο ιστορικός από την Αραγονία Jorge Romance το εντόπισε στο μητρώο “taula de Ariza” του 1448, σε μια αποστολή σιταριού από την Καστίλη στο Βασίλειο της Αραγονίας.

Το σύμβολο παρουσιάστηκε στη γραφομηχανή του Lambert το 1902 στη Νέα Υόρκη. Το 1963 συμπεριλήφθηκε στους χαρακτήρες ASCII, καθώς ήταν ήδη εμπορικό σύμβολο (υπήρχε από το 1961 στο πληκτρολόγιο της γραφομηχανής IBM Selectric).

3otiko

ΕΡΕΥΝΕΣ

4 στα 4 η ΝΔ στις Σέρρες με ποσοστό ευστοχίας ΟΠΕΚΕΠΕ 100%

Published

3 weeks ago

02/04/2026

ΠΑΡΓΑ

Αν το ρουσφέτι ήταν άθλημα, θα μιλούσαμε για την απόλυτη επίδοση. Χωρίς χαμένες βολές, χωρίς αστοχίες. Και στις Σέρρες η ΝΔ κατάφερε να πιάσει το 100% ευστοχίας.

Γιατί άλλο η γνωστή ελληνική πατέντα του «να βολευτούμε», κι άλλο αυτό που προκύπτει τώρα. Εδώ δεν έχουμε διάσπαρτες ιστορίες ή μεμονωμένες περιπτώσεις. Έχουμε κανονικό “καρέ”.

Τέσσερις έδρες για τη ΝΔ στον νομό, τέσσερις βουλευτές και – σύμφωνα με τις δικογραφίες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ – τέσσερις παρουσίες. Ο Κώστας Καραμανλής, η Φωτεινή Αραμπατζή και ο Θεόφιλος Λεονταρίδης στη νεότερη υπόθεση. Ο Τάσος Χατζηβασιλείου στην προηγούμενη, που του στοίχισε τότε και τη θέση στην κυβέρνηση.

Τέσσερις στους τέσσερις. Ποσοστό που δεν το λες απλώς υψηλό, το λες απόλυτο. Και όταν το «απόλυτο» αφορά μια υπόθεση σαν αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε η κουβέντα αλλάζει επίπεδο.

Γιατί εκεί που τελειώνουν οι δικαιολογίες, αρχίζουν τα ερωτήματα. Όχι μόνο για πρόσωπα, αλλά για ολόκληρο τον τρόπο που στήνεται και αναπαράγεται μια πολιτική πραγματικότητα.

Και τελικά, ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι το 4 στα 4.

Είναι ότι, κάπου εκεί έξω, μοιάζει σε κάποιους και απολύτως φυσιολογικό. Τόσο φυσιολογικό που κάποιους τους ξαναψηφίζουν και τους επανεκλέγουν πανηγυρικά.

Πηγή

ΕΡΕΥΝΕΣ

«Κράτα τους φτωχούς»: Η κυνική στρατηγική του Αριστοτέλη

Published

3 weeks ago

30/03/2026

ΠΑΡΓΑ

Η φτώχεια ως εργαλείο τυραννίας: Η ανάλυση του Αριστοτέλη

Στα Πολιτικά του, ο Αριστοτέλης αποκαλύπτει μια κυνική αλλά διαχρονική αλήθεια: ο τύραννος κρατάει το λαό φτωχό όχι από αμέλεια, αλλά σκόπιμα, για να τον εμποδίσει να επαναστατήσει. Αυτή η τακτική, που περιγράφεται στο Βιβλίο Ε, Κεφάλαιο 11, δείχνει πώς η οικονομική εξαθλίωση γίνεται όπλο ελέγχου, απορροφώντας τον χρόνο και τους πόρους των φτωχών.

Η στρατηγική του τυράννου

Ο Αριστοτέλης γράφει ξεκάθαρα: «Συμφέρει τον τύραννο να κρατάει τους υπηκόους του φτωχούς, ώστε να μην μπορούν να αγοράσουν όπλα για την προστασία τους και να είναι τόσο απασχολημένοι με τις καθημερινές τους εργασίες ώστε να μην έχουν χρόνο για συνωμοσίες».

Αυτή η φτώχεια λειτουργεί ως αλυσίδα:

Αποτροπή οπλισμού: Χωρίς χρήματα, ο λαός δεν αγοράζει όπλα ή εξοπλίζεται, μένοντας ευάλωτος.
Καθημερινή εξάντληση: Η επιβίωση καταναλώνει όλο τον χρόνο — δουλειά, φόροι, μεγάλες δημόσιες εργασίες (π.χ. πυραμίδες, τείχη) — αφήνοντας μηδέν περιθώριο για πολιτική οργάνωση.
Ψυχολογική ταπείνωση: Οι φτωχοί γίνονται «εξευτελισμένοι», παθητικοί, δέχονται την εξουσία σαν δούλοι.

Ο τύραννος μιμείται και τα δύο άκρα: ολιγαρχία (πλούτος για λίγους) και δημοκρατία (λαϊκή βάση), ελκύοντας φτωχούς ως «προστάτης» εναντίον πλουσίων, ενώ τους κρατάει εξαθλιωμένους.

Φτώχεια ως πηγή αστάθειας και ελέγχου

Ο Αριστοτέλης συνδέει τη φτώχεια με φθορά πολιτειών: «Η φτώχεια είναι η μητέρα της επανάστασης και του εγκλήματος». Οι φτωχοί γίνονται είτε υπερβολικά φιλόδοξοι (επιβάλλουν άκρατη δημοκρατία για πλουτισμό) είτε παθητικοί (δέχονται τυραννία).

Χωρίς μεσαία τάξη, το σύστημα πολώνεται και καταρρέει σε χάος ή δουλοκρατία (ochlocracy). Ο τύραννος το εκμεταλλεύεται: αυξάνει φόρους, επιβάλλει βαριά έργα, αποδυναμώνει την οικονομία — όχι από ασέβεια, αλλά για σταθερότητα της εξουσίας του.

Διαχρονική επικαιρότητα

Αυτή η ιδέα ξεπερνά την αρχαιότητα. Σήμερα, σε αυταρχικά καθεστώτα, βλέπουμε παρόμοιες τακτικές: υπερφορολόγηση, εξάρτηση από επιδόματα, μαζικά έργα που εξαντλούν. Στην Ελλάδα, θυμίζει συζητήσεις για νεοφιλελευθερισμό και φτώχεια ως «έλεγχο».

Ο Αριστοτέλης προειδοποιεί: η φτώχεια δεν είναι τυχαία — είναι στρατηγική. Η λύση; Ισορροπημένη πολυτέλεια με μεσαία τάξη και ισχυρή νομοθεσία.

ΕΡΕΥΝΕΣ

Απ’ τα φαράγγια του Σουλίου στα βράχια της Πάργας: Η διαδρομή των αδούλωτων πολεμιστών

Published

4 weeks ago

24/03/2026

ΠΑΡΓΑ

Στα βουνά της Ηπείρου το Σούλι και στην άκρη του Ιονίου η Πάργα μοιάζουν σήμερα δύο ξεχωριστοί κόσμοι· όμως η ιστορία τους είναι δεμένη όσο λίγες. Οι Σουλιώτες, οι θρυλικοί ορεσίβιοι πολεμιστές, και η παραθαλάσσια Πάργα, με το Ενετικό της κάστρο, συμμάχησαν για δεκαετίες απέναντι στην εξουσία του Αλή πασά και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γράφοντας μαζί μερικές από τις πιο δραματικές σελίδες της προεπαναστατικής Ελλάδας.

Οι Σουλιώτες αποτελούσαν μια ιδιαίτερη κοινότητα ορθόδοξων χριστιανικών γενών, οργανωμένη σε φάρες και σε μια ιδιότυπη «συμπολιτεία» χωριών γύρω από το ορεινό Σούλι της Θεσπρωτίας. Ζούσαν σε δύσβατες πλαγιές, με φτωχό έδαφος και σκληρές συνθήκες, όμως κατάφεραν να διατηρήσουν σχετική αυτονομία μέσα στην Τουρκοκρατία, στηριγμένοι στα όπλα και στην εσωτερική τους πειθαρχία. Ολόκληρη η παιδεία των ανδρών ήταν στραμμένη στον πόλεμο: από μικρά τα αγόρια μάθαιναν να ζουν με τα άρματα, να αντέχουν στην κακουχία και να υπακούν στους αρχηγούς των φαρών τους.

Στην άλλη άκρη της ίδιας ιστορίας, η Πάργα, χτισμένη θεατρικά στον βράχο πάνω από τη θάλασσα, υπήρξε για αιώνες Βενετική κτήση με ισχυρά προνόμια και σημαντική εμπορική κίνηση. Το Ενετικό κάστρο, τα λιμάνια της, τα παλιά λιοτρίβια και τα σαπωνοποιεία μαρτυρούν μια πόλη που έζησε στη διασταύρωση Ανατολής και Δύσης, σε στενή επαφή με την Κέρκυρα και τα υπόλοιπα Επτάνησα. Δεν ήταν τυχαίο ότι Ενετοί, Γάλλοι, Ρώσοι, Άγγλοι και Οθωμανοί διεκδίκησαν επανειλημμένα τον έλεγχό της: όποιος κρατούσε την Πάργα, κρατούσε ένα από τα κλειδιά του Ιονίου και της ηπειρωτικής ακτής.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι δρόμοι Σουλιωτών και Παργινών διασταυρώθηκαν νωρίς. Οι πολεμιστές του Σουλίου, στερούμενοι παραγωγικής γης, είχαν διαρκή ανάγκη από τρόφιμα, πυρομαχικά και εξωτερική υποστήριξη, την ώρα που οι εχθροί τους –Οθωμανοί και Τουρκαλβανοί– προσπαθούσαν συνεχώς να τους κλείσουν όλους τους δρόμους ανεφοδιασμού. Η Πάργα, με το ασφαλές της λιμάνι και τις σχέσεις της με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, έγινε σταδιακά η φυσική τους δίοδος προς τη θάλασσα και τη Δύση, το παράθυρο από όπου έμπαινε στον αγώνα τους ο ευρωπαϊκός αέρας.

Από το λιμάνι της Πάργας οι Σουλιώτες προμηθεύονταν τρόφιμα και πολεμοφόδια για τις εκστρατείες τους, είτε με νόμιμο εμπόριο είτε με πιο «ελαστικές» πρακτικές, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που παρείχαν οι Βενετοί κι αργότερα οι Ρώσοι και οι Γάλλοι. Το ίδιο λιμάνι υπήρξε και κανάλι μεταφοράς ευρωπαϊκών όπλων και εφοδίων που στόχευαν στην αποδυνάμωση της οθωμανικής παρουσίας στην Ήπειρο, σε μια εποχή που οι μεγάλες δυνάμεις έβλεπαν στους Σουλιώτες έναν χρήσιμο σύμμαχο απέναντι στην Υψηλή Πύλη.

Η σημασία αυτής της συνεργασίας δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Αλή πασά των Ιωαννίνων. Στις αναφορές του προς την Κωνσταντινούπολη και στις επαφές του με Γάλλους, Ρώσους και Άγγλους, επέμενε ότι η Πάργα αποτελεί κέντρο ανεφοδιασμού των «ανυπότακτων» Σουλιωτών, ζητώντας επίμονα να του δοθεί η πόλη ώστε να τους αποκόψει από τη θάλασσα. Η μικρή αυτή παραλιακή κοινότητα μετατράπηκε έτσι σε κόμπο πάνω στον οποίο δένονταν οι βλέψεις του σατράπη της Ηπείρου και τα συμφέροντα των μεγάλων ναυτικών δυνάμεων της εποχής.

Η Πάργα όμως δεν ήταν μόνο αποθήκη και λιμάνι, ήταν και καταφύγιο. Όταν οι πιέσεις στο Σούλι γίνονταν αφόρητες, όταν ο ορεινός κλοιός στένευε, οι Σουλιώτες ήξεραν ότι, αν καταφέρουν να φτάσουν ως τη θάλασσα, το Ενετικό κάστρο της Πάργας θα τους προσφέρει μια τελευταία γραμμή άμυνας πριν τον δρόμο για τα Επτάνησα. Το κάστρο, χτισμένο σε φυσικά οχυρή θέση, άντεξε για χρόνια τις αξιώσεις και τις απειλές του Αλή, δίνοντας στους Σουλιώτες και στους Παργινούς την αίσθηση ενός κοινού οχυρού απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Η κορύφωση αυτής της σχέσης ήρθε με την πτώση του Σουλίου, τον Δεκέμβριο του 1803. Μετά από μακρά πολιορκία, εξάντληση τροφίμων και πυρομαχικών και εγκατάλειψή τους από τις ξένες δυνάμεις, οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τον Αλή πασά, με τον όρο να φύγουν ελεύθεροι, οπλισμένοι και με τις οικογένειές τους. Τρεις φάλαγγες σχηματίστηκαν τότε για να εγκαταλείψουν τον ιστορικό τους τόπο: η μία χτυπήθηκε στο Ζάλογγο, γράφοντας τον τραγικό χορό των Σουλιωτισσών, άλλη οδηγήθηκε στη μάχη του Σέλτσου, όμως η πρώτη, υπό τον Φώτο Τζαβέλλα και άλλους οπλαρχηγούς, κατάφερε να φτάσει σώα στην Πάργα και από εκεί να περάσει στην Κέρκυρα.

Το επεισόδιο αυτό σφράγισε στη μνήμη των Σουλιωτών την Πάργα ως πύλη σωτηρίας, τόπο όπου ολοκληρώθηκε η έξοδός τους από τα βουνά και άνοιξε ο δρόμος για το Ιόνιο και, αργότερα, για τη συμμετοχή τους στην Ελληνική Επανάσταση. Παράλληλα, στην Παργινή συνείδηση, οι «ξένοι» αυτοί ορεσίβιοι έγιναν πλέον κομμάτι της δικής τους ιστορίας, καθώς μοιράστηκαν λιμάνια, καράβια και αγωνίες με τους ντόπιους.

Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, η ίδια Πάργα που τους είχε υποδεχθεί θα γνώριζε και η ίδια τον δικό της ξεριζωμό. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους και τις νέες ευρωπαϊκές ισορροπίες, η πόλη πέρασε υπό βρετανική επιρροή, και η απόφαση πάρθηκε στα κέντρα εξουσίας: η Πάργα θα παραδοθεί στον Αλή πασά, με οικονομικά ανταλλάγματα και υποσχέσεις προστασίας προς τους κατοίκους. Οι Παργινοί, αντί να δεχθούν την κυριαρχία του πασά των Ιωαννίνων, προτίμησαν την προσφυγιά. Ξεθάβοντας τα οστά των προγόνων τους για να μην πέσουν σε ξένα χέρια, τα έκαψαν στην πλατεία και επιβιβάστηκαν σε πλοία με προορισμό την Κέρκυρα.

Μαζί τους έφυγαν και Σουλιώτες που είχαν εγκατασταθεί εκεί μετά το 1803, κλείνοντας έναν κύκλο κοινής πορείας: από τα στενά του Σουλίου στο κάστρο της Πάργας και από εκεί στην ξενιτιά των Ιονίων. Η μικρή παραθαλάσσια πόλη που κάποτε υπήρξε καταφύγιο των ορεσίβιων πολεμιστών, έγινε τώρα σκηνή ενός δεύτερου μαζικού ξεριζωμού, όπου Πάργα και Σούλι μοιράστηκαν τον ίδιο πόνο της απώλειας πατρίδας.

Παρά τις δοκιμασίες, ούτε οι Σουλιώτες ούτε οι Παργινοί έμειναν στο περιθώριο της μετέπειτα ιστορίας. Σουλιώτες οπλαρχηγοί, όπως ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Κίτσος Τζαβέλλας, αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1821, ενώ πρόσφυγες από την Πάργα και την ευρύτερη περιοχή της Τσαμουριάς βρέθηκαν στα επαναστατικά στρατόπεδα της Δυτικής Στερεάς και της Πελοποννήσου. Όταν πια η Πάργα απελευθερώθηκε και ενώθηκε με την Ελλάδα, πολλοί απόγονοι αυτών των προσφύγων επέστρεψαν στον τόπο των προγόνων τους, κλείνοντας –όσο γίνεται να κλείσει– μια βαριά ιστορική πληγή.

Σήμερα, ο επισκέπτης που ανεβαίνει στο κάστρο της Πάργας ή στέκεται στο μώλο κοιτάζοντας προς τα βουνά, δύσκολα φαντάζεται πόσο πυκνή σε γεγονότα υπήρξε η διαδρομή ανάμεσα στο Σούλι και αυτή τη μικρή πόλη του Ιονίου. Κι όμως, πίσω από κάθε παλιό καλντερίμι, πίσω από κάθε μνημείο για τους Σουλιώτες και πίσω από κάθε αφήγηση για την πώληση της Πάργας, κρύβεται η ιστορία μιας συμμαχίας που γεννήθηκε από την ανάγκη για ελευθερία, άντεξε σε πολιορκίες και προδοσίες και κατέληξε να γίνει κομμάτι της συλλογικής μνήμης όλης της Ηπείρου.