Πηγή φωτογραφίας iloveparga

Γιατί η παραχώρηση άδειας σ’έναν παραγωγό μελιού να θεωρείται δουλοπρέπεια και πολιτική μαριονέτας, εφόσον γι’αυτόν μπορεί να αποτελεί την κυρία πηγή εισοδήματος και εφόσον ο άνθρωπος βρίσκεται σε αυτή τη θέση χρόνια, ποιο είναι λοιπόν το όραμα?

Να αρπάζουμε το μεροκάματο από αυτούς τους ανθρώπους? Γιατί μήπως δεν πληρώνουν φόρους και τα ίδια ακριβώς μ’ αυτούς που έχουν καταστήματα ή μήπως πίσω από όλη αυτή τη συμπεριφορά υποβόσκει κάτι άλλο.

Επομένως γιατί να παραιτηθεί κάποιος από μια θέση που θα τον βοηθήσει να ολοκληρώσει το όραμα του? Ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα εδώ θα πρέπει μάλλον να είναι στο τι επιχείρηση μπορεί να έχει κάποιος και τον καθιστά ανταγωνιστή με έναν απλό παραγωγό μελιού, θίγοντας του τα συμφέροντα.

Τότε γιατί δε έχουμε ενοχληθεί από το πλανόδιο και στάσιμο εμπόριο των ανθρώπων που πουλάνε καλαμπόκια στη Πάργα, που ποιος ξέρει αν τους έχουν ελέγξει ποτέ για το αν κόβουν αποδείξεις.

Που είναι η αξιοκρατία? Η μήπως έχουμε ξεχάσει το νόημα της . Ας μην ξεχάσουμε την υπόθεση του μπροστά Κρυονερίου Πάργας με τις ξαπλώστρες που είναι σε εκκρεμοδικία , όπου αυτοί οι άνθρωποι δούλευαν εκεί χρόνια για ένα μεροκάματο και τους έδιωξαν για να δώσουν τις θέσεις αυτές στους επιχειρηματίες, εξυπηρετώντας έτσι οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, καθιστώντας αυτοσκοπό μόνο το κέρδος.

Κοίταξε κάνεις αν αυτά που γράφονται στις άδειες των καταστημάτων για τις ξαπλώστρες τηρούνται, που είναι τα έξι μέτρα απόσταση ? εδώ εγώ ένας απλός πολίτης μπορώ να το διαπιστώσω ότι δεν υπάρχει αυτή η απόσταση , οι αρμόδιοι τι κάνουν ? Που είναι το Λιμεναρχείο? Έχουμε μάθει να κάνουμε τα στραβά μάτια εκεί που θέλουμε?

Άρα τι είναι νόμιμο και τι παράνομο πλέον? Εφόσον ο καθένας κάνει ότι θέλει, ονομάζοντας το παράνομο , νόμιμο και το νόμιμο , παράνομο. Αυτή την εικόνα θέλουμε να έχουμε? Ποιο είναι λοιπόν αυτό το πολυπόθητο όραμα? Ας μη πουλάμε φούμαρα στο κόσμο και να έχουμε ανοιχτά τα χαρτιά μας.